مدیرعامل شرکت نفت فلات قاره ایران از روزهای پر خطر جنگ 40 روزه  در مناطق عملیاتی به مشعل می گوید

فداکاری کارکنان سپر آهنین در قلب خلیج فارس

مشعل | در 40 روزی که آتش جنگ زبانه می کشید و رویارویی با حمله نظامی دشمن  آمریکایی_صهیونیستی، امنیت و آرامش کشور را در معرض آزمونی دشوار قرار داده بود، در پهنه نیلگون خلیج فارس، جایی میان دریا و تأسیسات نفتی، جبهه ای دیگر از ایستادگی شکل گرفت؛ جبهه ای که سنگرهایش سکوهای دریایی، میدانش تأسیسات نفتی و سلاحش دانش، تجربه و تعهد مردانی بود که می دانستند توقف تولید، تنها خاموشی چند دستگاه و تأسیسات نیست، بلکه می تواند بر امنیت انرژی و زندگی مردم اثر بگذارد.کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران در روزهایی که تهدید از آسمان و دریا بر آنها سایه انداخته بود، با تکیه بر سال ها تجربه و روحیه ای ریشه دار در فرهنگ ایثار، پای کار ماندند تا رشته خدمت رسانی و تولید از هم نگسلد. آنان فرزندان نسلی اند که هشت سال در برابر دشمنی ایستاد که از پشتیبانی قدرت های بزرگ برخوردار بود؛ نسلی که میراث مقاومت را نه در خاطره ها، بلکه در لحظه های دشوار مسئولیت معنا کرد. گویی تاریخ، این بار در جغرافیای آب های خلیج همیشگی فارس روایتی تازه از همان ایستادگی را رقم می زد؛ با مردانی که در لباس جهادگران صنعت نفت، پاسداران پایداری کشوری بودند که حتی در میانه جنگ نیز نمی توانست از حرکت بازبماند. احمدرضا راستی، مدیرعامل شرکت نفت فلات قاره ایران، در گفت وگو با خبرنگار «مشعل»، از روزهای جنگ رمضان، کارکنان مناطق عملیاتی و جلوه های کمتر روایت شده ایثار و مسئولیت پذیری کارکنان این شرکت می گوید؛ روایتی از روزهایی که حفظ تولید، صیانت از تأسیسات و ایستادن در کنار همکاران، معنایی فراتر از انجام وظیفه روزمره پیدا کرد.

   جنگ رمضان بر شما چگونه گذشت؟

پیش از هر چیز، شهادت رهبر آزادگان جهان، امام شهید حضرت آیت الله سیدعلی خامنه ای، شهدای مدرسه طیبه شجره میناب، سرداران دلیر کشور و همه شهدایی را که در جنگ ۱۲روزه و جنگ ۴۰روزه اخیر جان خود را فدای میهن کردند، تسلیت می گویم. همان طور که می دانید، حوزه های عملیاتی شرکت نفت فلات قاره ایران در خلیج همیشه فارس قرار دارد و در طول حدود یک هزار و ۲۰۰ کیلومتر، از شمالی ترین نقطه خلیج فارس، یعنی منطقه بهرگان با محوریت بندر امام حسن(ع)، تا مناطق عملیاتی خارگ، لاوان، سیری، قشم و کیش گسترده شده است. با توجه به موقعیت جغرافیایی این مناطق، فعالیت های شرکت به نوعی در خط مقدم جبهه جنگ رمضان قرار داشت و حضور همکاران ما روی سکوهای نفتی و در مناطق عملیاتی خلیج فارس، شرایط ویژه ای را برای کارکنان شرکت رقم زد. شرکت نفت فلات قاره ایران شامل شش منطقه عملیاتی با مجموع حدود ۹ هزار نفر نیروی انسانی است. از این تعداد، نزدیک به ۸ هزار نفر از نیروهای رسمی، قراردادی، ارکان ثالث و پیمانکاران در مناطق عملیاتی مشغول فعالیت هستند که در خط مقدم جنگ رمضان در خلیج فارس قرار داشتند. حدود یک هزار نفر نیز در محل ساختمان ستادی شرکت در تهران حضور دارند.

پیش از آغاز جنگ رمضان، با توجه به اخبار دریافتی و احتمال وقوع درگیری، تمهیدات لازم را در نظر گرفته بودیم و به طور مستمر جلسات کمیته بحران را برگزار می کردیم. همچنین آمادگی همکاران را برای مواجهه با شرایط احتمالی اعلام کرده بودیم؛ به ویژه همکارانی که در مناطق عملیاتی خلیج فارس حضور داشتند.

در طول جنگ نیز به صورت مداوم و روزانه، جلسات کمیته بحران را تشکیل می دادیم. جلسات هیئت مدیره نیز با حضور وزیرنفت و مدیران ارشد برگزار می شد. به این ترتیب، مدیریت شرایط و پیگیری امور را از طریق کمیته بحران دنبال می کردیم و از ابتدای جنگ، همه همکاران ما نیرو های عملیاتی شبانه روز برای خدمت به کشور پای کار بودند.

در جریان جنگ تحمیلی رمضان، حوادث و حملاتی نیز به طور مستقیم برخی مناطق عملیاتی شرکت نفت فلات قاره ایران را تحت تأثیر قرار داد. نخستین حادثه، حمله به یک شناور در منطقه سیری بود. این شناور برای انجام مأموریتی کاملا صنعتی و عملیاتی، بین منطقه سیری و سکوی مبارک تردد کرده بود، اما هنگام بازگشت، در لنگرگاه سیری مورد اصابت قرار گرفت. پس از آن نیز دو شناور دیگر ما هدف حمله قرار گرفتند. در مجموع، سه شناور شرکت در منطقه سیری مورد اصابت قرار گرفتند و تعدادی از همکاران و نیروهای ما به شهادت رسیدند و تعدادی مفقودالاثر شدند که برای ما حادثه ای بسیار تلخ و غم انگیز بود.

یکی دیگر از سخت ترین روزهای ما که در طول جنگ تجربه کرده بودیم، ۱۹ فروردین بود؛ روزی که آتش بس حاصل شده بود و همه ما به نوعی خوشحال بودیم که شرایط به سمت آرامش پیش می رود. ساعت 5 صبح از انجام توافق مطلع شده بودیم. من نیز حدود ساعت ۹ صبح برای شرکت در جلسه کمیسیون کالا از ساختمان شرکت به سمت محل جلسه حرکت کردم.

ساعت ۱۰و 20 دقیقه بود که مدیر منطقه عملیاتی لاوان با من تماس گرفت. او بسیار مضطرب بود و اطلاع داد که تأسیسات لاوان مورد حمله قرار گرفته است. در این حمله، علاوه بر پالایشگاه نفت لاوان، تأسیسات نفتی شرکت نفت فلات قاره ایران در لاوان نیزمورد اصابت قرار گرفته بودند. نخستین سؤالی که مطرح کردم، درباره تلفات جانی بود. خوشبختانه به ما اطلاع دادند که این حادثه تلفات جانی نداشته است.

اما ساعت ۱۰و ۴۰ دقیقه، یعنی ۲۰ دقیقه پس از تماس مدیر منطقه  عملیاتی لاوان، مدیر منطقه عملیاتی سیری نیز با من تماس گرفت و خبر داد که سیری هم مورد حمله قرار گرفته است. میزان خسارت واردشده به تأسیسات شرکت نفت فلات قاره ایران در سیری، به مراتب شدیدتر از لاوان بود و تعدادی از مخازن ما دچار آتش سوزی شده بودند.

   وقتی خبر اصابت به تاسیسات سیری و لاوان را شنیدید، نخستین نگرانی شما چه بود؟

در لحظه نخست، مهم ترین نگرانی من جان و امنیت همکارانم بود. ما همواره در فعالیت های دریایی و کار روی سکوها با مخاطرات مختلفی مواجه بوده ایم، اما حمله به تأسیسات نفتی به این شکل، تجربه ای متفاوت بود. وقتی خبر اصابت را شنیدم، نخستین چیزی که به ذهنم رسید، احتمال تلفات جانی بود. خدا را شکر، در حملات به تأسیسات سیری و لاوان تلفات جانی نداشتیم. در کنار نگرانی برای جان همکاران، آسیب دیدن تأسیسات نیز برای ما بسیار سنگین بود. دیدن تأسیساتی که حاصل سال ها تلاش، سرمایه گذاری و زحمات همکاران است، در حالی که مورد اصابت قرار گرفته اند و آتش در آنها زبانه می کشد، بسیار ناراحت کننده است.

   پس از حمله دشمن آمریکایی-صهیونی به تأسیسات نفتی برای مهار آتش سوزی و مدیریت شرایط چه اقدام هایی انجام دادید؟

با توجه به گستردگی حمله به تأسیسات سیری، علاوه بر مخازن نفتی، مخزن آب آتش نشانی منطقه نیز که ظرفیتی حدود ۲۰۰ مترمکعب داشت، آسیب دید.

از آنجا که سیری یکی از دورترین مناطق عملیاتی ماست، برای مقابله با آتش سوزی از امکانات موجود در منطقه، از جمله خودروهای آتش نشانی، استفاده کردیم. همچنین همکاران ما به سرعت یک خط اتصال آب آتش نشانی از مسیر فایرلوپ دیگری که در منطقه وجود داشت، برقرار کردند تا بتوانند آب موردنیاز برای مهار آتش را تأمین کنند.

با تلاش همکاران ما در این مناطق حجم گسترده آتش سوزی در منطقه عملیاتی سیری کمتر از یک هفته مهار شد.

عملکرد نیروهای عملیاتی خود را در حمله دشمن به تاسیسات نفتی چگونه ارزیابی می کنید؟

در جریان این آتش سوزی ها، شاهد جان فشانی های وصف ناپذیر همکارانم در بخش اچ اس ای، آتش نشانی و دیگر واحدهای عملیاتی بودم. آنها با شجاعت و ازخودگذشتگی به دل آتش زدند و اجازه ندادند آتش سوزی به تأسیسات مجاور سرایت کند. اگر رشادت و فداکاری کم نظیر این همکاران نبود، ممکن بود تأسیساتی که با تأمین انرژی و رفاه مردم ارتباط مستقیم دارند، آسیب های بیشتری ببینند.

پس از حادثه، زمانی که فیلم صحنه های آتش سوزی را مشاهده می کردم، با صحنه های بسیار هولناکی مواجه شدم. تعدادی از همکاران در جریان عملیات مهار آتش دچار سوختگی و آسیب دیدگی شده بودند. این همکاران غیور حتی به بالای مخازن رفته و در دل آتش حضور پیدا کرده بودند تا از سرایت آتش به مخازن دیگر جلوگیری کنند. آنها با تمام توان برای مهار آتش و حفاظت از تأسیسات تلاش کردند و اجازه ندادند دامنه خسارت ها گسترده تر شود.

از سوی دیگر، در آن شرایط دشوار، رفت وآمد به مناطق عملیاتی نیز با مشکلات زیادی همراه بود. جابه جایی کارکنان از طریق شناورها انجام می شد، اما شناورها نیز به دلیل شرایط خاص آن دوران، امکان ارائه خدمات عادی را نداشتند.

پس از حمله به تأسیسات سیری و وقوع آتش سوزی گسترده، با توجه به موقعیت جغرافیایی جزیره و دشواری های رفت وآمد، هیچ یک از همکاران حاضر در منطقه تمایلی به ترک محل خدمت خود نداشتند. آنها تأکید می کردند که نیازی به اعزام نیروهای جایگزین شیفت نیست و همکاران شیفت بعدی نیز به منطقه نیایند، زیرا خودشان در محل حضور دارند و کار را ادامه می دهند.

این روحیه مسئولیت پذیری، شجاعت و ازخودگذشتگی در جریان آن آتش سوزی گسترده، واقعا کم نظیر بود و نشان داد که همکاران ما تا چه