خطوط لوله و مخابرات نفت منطقه لرستان از دل تلاش تا اوج پایداری می درخشد
بر فراز بلوط های زاگرس
مهناز محمدی | برای تهیه گزارش از فعالیت های کارکنان شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت منطقه لرستان، راهی این منطقه شدم. پس از عبور از مسیرهای سخت گذر در گستره جغرافیایی لرستان، با صحنه ای ایثارگرانه از تلاش کارکنان شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت منطقه لرستان روبه رو شدم که با تعهد شبانه روزی، مسئولیت صیانت از شریان های انتقال انرژی را به عهده دارند؛ مردان و زنانی که بی وقفه جریان امن و پایدار انرژی کشور را تضمین می کنند و این مرا به نوشتن تکلیف می کند.
این گزارش ادای دینی است به تلاشگران، مردان و زنان بی ادعا در شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت منطقه لرستان که به این خاک و وطن خدمت صادقانه می کنند.
گاهی برخی مشاغل آنقدر بی صدا و بی حاشیه اند که عظمتشان در هیاهوی روزمره گم می شود. صنعت نفت، اما ستون فقرات اقتصادی کشور است و در دل این صنعت، کارکنان شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت ایران، نگهبانان خاموش شریان های حیاتی کشور هستند.
شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت منطقه لرستان با تکیه بر تخصص و تعهد نیروهایش، بی وقفه در حال پاسداری از جریان پایدار انرژی است. در منطقه انتقال نفت شهید سیفی(آسار)، همچنین انتقال نفت شهدای تنگ فنی، با کارکنانی گفت وگو کردم که هر کدامشان روایتگر بخشی از یک حماسه خاموش بودند. در نگاه شان چیزی فراتر از انجام یک وظیفه اداری دیده می شد؛ نوعی دلبستگی عمیق به کار، به مسئولیت و به وطنی که امنیت انرژی اش به دست آنان سپرده شده است. با وجود کسالتی که داشتم، نتوانستم چشمانم را به روی این همه تلاش بی وقفه ببندم. وقتی می دیدم کارکنان در گرما و سرما، در سکوت و دور از نگاه ها، مسئولیت انتقال ایمن نفت را بر دوش دارند، خستگی و کسالتم در برابر اراده آنان رنگ می باخت. دیدار با مدیر شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت منطقه لرستان، تصویری روشن تر از این تلاش جمعی به من داد؛ مدیری که با نگاه دقیق و در عین حال صمیمی، از اهمیت هماهنگی، آموزش مستمر و روحیه تیمی سخن می گفت. او تأکید می کرد که اگر امروز انتقال پایدار و ایمن نفت در این مناطق برقرار است، نتیجه کار شبانه روزی مجموعه ای است که هر عضو آن، خود را مسئول امنیت و آرامش مردم می داند.
در میان مصاحبه شوندگان، گفت وگو با دو بانوی موفق این منطقه، جلوه ای دیگر از پیشرفت و توانمندی را به تصویر کشید. زنانی که با تخصص، اعتمادبه نفس و تعهد مثال زدنی، در بخش های فنی و مدیریتی نقش آفرینی می کنند و نشان داده اند که صنعت نفت، عرصه ای برای درخشش همه فرزندان این سرزمین است. آنها از چالش ها گفتند، از سختی ها، اما بیش از همه از عشقی سخن گفتند که به کارشان دارند؛ عشقی که خستگی را کم رنگ و انگیزه را پررنگ تر می کند.
اما شاید تکان دهنده ترین روایت را در تنگ فنی شنیدم. در راه بازگشت متوجه شدم یکی از کارکنان این مرکز، با آنکه مشکل قلبی برایش پیش آمده و شبانه به بیمارستانی در پلدختر اعزام شده بود، تنها پس از یک یا دو ساعت بستری، وقتی پزشک قصد داشت او را برای ادامه درمان به بیمارستانی مجهزتر در خرم آباد منتقل کند، نپذیرفته بود. او با همان بهبود نسبی، مرکز درمانی را ترک کرده و دوباره راهی مرکز انتقال نفت شده بود تا در کنار همکارانش باشد. این همه ازخودگذشتگی را کجا می توان دید؟ این همان افتخار صنعت نفت است؛ افتخار به کارکنانی با غیرت و جان برکف که مسئولیت را بر آسایش شخصی برتری می دهند. وقتی از تنگ فنی بیرون آمدم، بیش از هر زمان دیگری فهمیدم چرا پرچم کارکنان صنعت نفت همیشه بالاست. این پرچم با شعار بالا نرفته است؛ با عرق جبین، با شب بیداری ها، با دل نگرانی های پنهان خانواده ها و با عشق به ایران برافراشته مانده است.
این گزارش تنها گوشه ای از تلاش های آنان را بازگو می کند؛ تلاشگرانی که شاید نامشان کمتر شنیده می شود، اما اثر کارشان در زندگی تک تک ما جاری است. شریان های نفتی که بی وقفه می تپند، نتیجه غیرت، تخصص و عشقی است که در دل این مردان و زنان موج می زند و من با تمام وجود باور دارم که اگر این سرزمین استوار ایستاده، به دلیل همین تپش های پنهان، اما پرقدرت در امتداد لوله های نفت است.
آنچه در این سفر دیدم، فقط یک گزارش کاری نبود؛ رویارویی با نسلی از خدمتگزاران بود که از راننده تا مدیر، همه دلشان برای وطن می تپید. اگر امروز شریان های نفتی کشور بی وقفه می تپد، به حرمت دل هایی است که بی ادعا و استوار، برای سربلندی ایران می تپند.