2 هفته مانده به بازی، شرایط برای من متفاوت شد. باید نشان می دادم که شایستگی حضور در آن میدان را دارم. خدا را شکر توانستم به اعتماد کادر فنی پاسخ بدهم و در یکی از مهم ترین مسابقات تاریخ فوتبال ایران نقش داشته باشم.
از خود مسابقه بگویید. لحظاتی که هنوز هم مردم با یادآوری آن هیجان زده می شوند.
شروع بازی بسیار سخت بود. سرعت و قدرت استرالیا ما را تحت فشار قرار داده بود و هر طور که می توانستیم دفاع می کردیم. وقتی گل اول را دریافت کردیم، کمتر کسی فکر می کرد بتوانیم برگردیم.
اتفاقاتی مثل پاره شدن تور دروازه هم در جریان بازی رخ داد و روند بازی را کند کرد؛ اما وقتی گل اول را زدیم، اعتماد به نفس پیدا کردیم. گل دوم هم شرایط را کاملا تغییر داد. بعد از پایان بازی، فشار زیادی روی من بود؛ هم فشار جسمی و هم روحی، به طوری که وقتی سوت پایان بازی زده شد، از شدت خستگی و فشار مسابقه از حال رفتم. آن لحظه برای من فراموش نشدنی است.
انتخاب به عنوان بهترین بازیکن زمین و صعود به جام جهانی چه حسی داشت؟
آن روز، یکی از بهترین روزهای زندگی ورزشی ام بود؛ هم صعود به جام جهانی اتفاق افتاد، هم به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شدم و هم احساس کردم توانسته ام حقانیت خودم را ثابت کنم. آن مسابقه مسیر زندگی ورزشی من را تغییر داد؛ زیرا از بازیکنی که کمتر فرصت بازی داشت، به یکی از بازیکنان اصلی تیم ملی تبدیل شدم، در جام جهانی حضور پیدا کردم و بعد از آن راهی فوتبال آلمان شدم. گاهی یک مسابقه می تواند سرنوشت یک بازیکن را تغییر دهد.
چرا تیم ملی ۱۹۹۸ تا این اندازه در قلب مردم ماندگار شد؟
فکر می کنم چند دلیل داشت. اول اینکه رفتن به جام جهانی بعد از سال ها برای مردم ایران یک آرزوی بزرگ بود. ما کاری کردیم که برای خیلی ها دست نیافتنی به نظر می رسید. دوم اینکه بازیکنان آن تیم همیشه کنار مردم بودند. در سختی ها، اتفاقات اجتماعی و مشکلات مختلف، بازیکنان از مردم جدا نبودند. شاید همین ارتباط باعث شد مردم آن نسل را فراموش نکنند. محبوبیت بین مردم چیزی نیست که بتوان با پول خرید. وقتی بعد از سال ها یک پیرمرد یا جوان شما را می بیند و با محبت برخورد می کند، احساس غرور و خوشحالی می کنی.
بعد از دوران درخشان بازیگری، وارد عرصه مربیگری شدید. چه چیزی باعث شد این مسیر را انتخاب کنید؟
مربیگری برای من یک انتخاب طبیعی بود. فوتبال، تمام زندگی من است و کار دیگری جز فوتبال بلد نیستم. همان طور که در دوران بازیگری تلاش کردم قدم به قدم پیشرفت کنم، در مربیگری هم همین مسیر را دنبال کردم. از رده های پایین تر شروع کردم و خدا را شکر توانستم با تلاش و حمایت مجموعه هایی که در کنارم بودند، تجربه های خوبی به دست بیاورم. یکی از اتفاقات خوشحال کننده برای من این است که توانسته ام با تیم های مختلف، موفقیت هایی کسب کنم و تجربه بارها صعود به لیگ برتر را به دست بیاورم.
آیا فرد خاصی در مربیگری برای شما الگو بوده است؟
در فوتبال خارجی، مربیان زیادی هستند که بسیار از آنها آموخته ام؛ اما در زندگی شخصی و ورزشی، برادرم تأثیر زیادی روی من داشت. مراقبت ها و راهنمایی هایش، نقش مهمی در زندگی من ایفا کرد.
شما سال ها در فوتبال اروپا بازی کردید. چه تجربه ای از آن روزها دارید؟
وقتی در اروپا بودم، چیزهایی دیدم که شاید ساده به نظر برسد؛ اما بسیار مهم است. فوتبال فقط ۹۰دقیقه بازی نیست؛ یک فرهنگ و تجربه اجتماعی است. مردم آخر هفته با خانواده هایشان به ورزشگاه می آیند؛ پدر، مادر و فرزند کنار هم فوتبال می بینند و از حضور در ورزشگاه لذت می برند. امکانات ورزشگاه ها، نظم، خدمات و احترام به هوادار باعث می شود فوتبال بخشی از زندگی آنها شود. ما هم باید به این سمت برویم تا یک خانواده بتواند با آرامش و لذت به ورزشگاه بیاید.
از نظر شما مشکل اصلی باشگاه های بزرگ ایران چیست؟
مشکل این است که باشگاه های ما هنوز ساختار حرفه ای ندارند. تیم های استقلال و پرسپولیس سال هاست مشکلات مدیریتی دارند. تغییرات زیاد در مدیریت و کادر فنی اجازه برنامه ریزی بلند مدت نمی دهد. باشگاه باید درآمدزایی داشته باشد. در دنیا، ورزشگاه فقط محل برگزاری مسابقه نیست؛ یک مجموعه اقتصادی است که می تواند برای باشگاه درآمد ایجاد کند.اگر مدیریت اصولی باشد، حتی با سرمایه های منطقی می توان زیرساخت ایجاد کرد. اما ما هنوز بسیاری از باشگاه هایمان را به شکل حرفه ای اداره نمی کنیم.
بعد از یادآوری آن روزهای ماندگار در فوتبال ملی، از تجربه حضور خود در نفت مسجد سلیمان بگویید.
قبل از اینکه هدایت تیم فوتبال نفت مسجدسلیمان را به عهده بگیرم، شناخت زیادی از این شهر و تیم آن نداشتم؛ البته سال قبل از آن، زمانی که تیم شرایط سختی داشت، چند روزی در مسجدسلیمان حضور داشتم و قرار بود برای کمک به تیم اقدام کنم؛ اما آن اتفاق رخ نداد. این بار وقتی به مسجدسلیمان رفتم، برخی هنوز به حضورم در این تیم تردید داشتند. شرایط تیم آسان نبود؛ اما من به کارم ایمان داشتم. فوتبال همیشه همین است؛ گاهی باید در شرایط سخت تصمیم بگیرید و با تلاش خودتان را ثابت کنید. خوشحالم که در پایان توانستیم سربلند باشیم و همان دوستانی هم که شاید در ابتدا نگرانی داشتند، متوجه شدند که هدف ما موفقیت تیم و خوشحال کردن مردم مسجدسلیمان است.
شرایط تیم در ابتدای فصل چگونه بود؟
کار ما از همان ابتدا ساده نبود. تیم تازه از لیگ برتر سقوط کرده بود و مشکلات متعددی داشت. حتی در شروع کار، سه امتیاز از تیم کسر شد و چند بازی را هم به دلیل محرومیت از دست دادیم؛ اما چیزی که به ما کمک کرد، ایمان و اتحاد مجموعه بود. همیشه به بازیکنان می گفتم که لیگ، مثل یک ماراتن است؛ مهم نیست چه کسی از ابتدا جلو بیفتد، بلکه باید دید تا پایان مسیر چه کسی دوام می آورد. حتی در مقطعی هشت امتیاز از صدر جدول فاصله داشتیم؛ اما با تلاش همه اعضای تیم توانستیم برگردیم.
چه عواملی باعث شد نفت مسجدسلیمان به موفقیت برسد؟
این موفقیت حاصل کار یک نفر نبود. بازیکنان، کادر فنی، مدیریت، عوامل اجرایی و همه کسانی که کنار تیم بودند، نقش داشتند. ما در طول فصل رکوردهای خوبی ثبت کردیم. بیشترین برد خارج از خانه را به دست آوردیم، یکی از بهترین خطوط هجومی را در اختیار داشتیم و بازیکنانی که در بخش های مختلف تأثیرگذار بودند؛ البته مشکلات کم نبود. در بعضی مسابقات، اتفاقات سختی برای ما رخ داد. در یک بازی حساس، 2 بازیکن ما در شرایطی که به مسابقه نزدیک می شدیم، اخراج شدند؛ اما تیم ما ۹ نفره جنگید و توانست پیروز شود. همین روحیه جنگندگی بود که ما را به هدف رساند.
در لحظات سخت فصل، چه چیزی به شما انگیزه می داد؟
انرژی مثبتی که از بازیکنان، کادر فنی و مجموعه تیم می گرفتم، بسیار مهم بود. همیشه به بازیکنانم می گفتم اگر کسی ایمان ندارد که می توانیم موفق شویم، نباید در این مسیر باشد.
به یادم دارم بعد از یکی از شکست ها، زیر باران به بازیکنان گفتم هنوز چیزی تمام نشده است. باید باور داشته باشیم که می توانیم برگردیم؛ مربی باید اول خودش باور داشته باشد و این باور را به تیم منتقل کند.
جمله ای که همیشه در رختکن به بازیکنان می گویید، چیست؟
خدای ما همان خدای حریف است، پس باید بیشتر تلاش کنیم.به بازیکنانم می گویم در فوتبال اگر بترسید، شکست خورده اید.
در دعوا اگر از قبل بترسید، ضربه می خورید. پس باید با شجاعت بازی کنید. اشتباه در فوتبال طبیعی است؛ اما مهم این است که بازیکن، بعد از اشتباه دوباره تلاش کند. اول باید خودم کنار بازیکن باشم و بعد بازیکنان دیگر به هم کمک کنند.
شهر مسجدسلیمان را که یکی از خاستگاه های نفت و فوتبال در ایران است، چگونه دیدید؟
مسجدسلیمان، ویژگی های خاصی دارد. این شهر یکی از شهرهای تاریخی صنعت نفت ایران به شمار می رود و بسیاری از نخستین اتفاقات در حوزه های مختلف از آنجا آغاز شده است. فوتبال هم در این شهر ریشه دارد. مردم مسجدسلیمان فوتبال را دوست دارند و این علاقه را می توان در رفتار و صحبت هایشان دید. امیدوارم بتوانیم کاری کنیم که دوباره خاطرات خوب برای مردم این شهر ساخته شود.
یکی از گلایه های جدی شما، محرومیت هواداران از حضور در ورزشگاه بود. نظرتان درباره نقش تماشاگران چیست؟
فوتبال برای مردم است. اگر تماشاگر نباشد، بخش بزرگی از زیبایی فوتبال از بین می رود. بازیکن در زمین بازی می کند؛ اما انرژی اصلی را از هوادار می گیرد. فوتبال بدون هوادار معنا ندارد. امیدوارم شرایطی فراهم شود که خانواده ها بتوانند با آرامش به ورزشگاه بیایند؛ پدر دست فرزندش را بگیرد، کنار هم فوتبال ببینند و از این تجربه لذت ببرند. این همان چیزی است که در فوتبال حرفه ای دنیا وجود دارد و ما هم باید به آن برسیم.
آیا برای آینده مربیگری خودتان برنامه ای در نظر گرفته اید؟
همیشه تلاش می کنم قدم به قدم جلو بروم. سقف مشخصی برای خودم تعیین نکرده ام. طبیعی است که دوست دارم روزی در بالاترین سطح فوتبال ایران و حتی خارج از کشور کار کنم؛ اما برای من مهم این است که هر روز بهتر شوم.
برای هواداران نفت مسجدسلیمان و مردم فوتبال دوست ایران چه حرفی دارید؟
از مردم مسجدسلیمان تشکر می کنم. آنها با محبت و انرژی خودشان به ما انگیزه دادند. امیدوارم بتوانم پاسخ این محبت ها را با تلاش و موفقیت بدهم. فوتبال بدون مردم معنا ندارد و بزرگ ترین سرمایه هر ورزشکار، احترامی است که از مردم دریافت می کند. امیدوارم روزی برسد که همه خانواده ها با آرامش و شادی به ورزشگاه بیایند و دوباره خاطرات خوب برای فوتبال ایران ساخته شود.