شرایط کاری سخت، نمی تواند موتور محرک کارکنان شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب را ازحرکت باز دارد
قطره ای از دریای خدمت
مشعل| در جنوب، تولید نفت با طلوع آفتاب آغاز نمی شود و با غروب آن پایان نمی یابد. در پس تأسیساتی که در گستره عملیاتی شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، بی وقفه فعالیت می کنند، متخصصانی ایستاده اند که مأموریتشان تنها تعمیر یک تجهیز یا رفع یک نقص فنی آن نیست؛ آنها مسئول تداوم جریان تولید و پایش در صنعتی هستند که حتی جنگ، گرمای طاقت فرسا و سخت ترین شرایط عملیاتی نتوانسته خللی در کارشان ایجاد کند. مهران سیاهپوش، رئیس بررسی های فنی مهندسی تعمیرات مکانیک شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، یکی از همین نیروهاست؛ مدیری که بیش از 2 دهه از زندگی حرفه ای خود را صرف صیانت از تأسیسات و پایداری تولید کرده و معتقد است که در صنعت نفت، مسئولیت، مسیری ادامه دار است که نمی توان پایانی برای آن متصور بود.
وقتی پای صحبت مهران سیاهپوش می نشینیم، نخستین نکته ای که در روایت او پررنگ می شود، نه دشواری های کار؛ بلکه احساس تعلق خاطری است که پس از ۲۲ سال همچنان در تک تک جمله هایش جریان دارد. از گستره وسیع تأسیسات شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب و روزهای طاقت فرسای کار در گرمای خوزستان می گوید؛ از مسئولیتی که به باور او با پایان ساعت اداری تمام نمی شود و در روزهای بحران و جنگ، رنگ و بویی متفاوت به خود می گیرد. روایت او، تنها شرح وظایف یک مدیر تعمیرات مکانیک نیست؛ روایت نسلی از کارکنان صنعت نفت است که پایداری تولید را حاصل تخصص، همدلی و تعهد می دانند.
ضامن استمرار تولید پایدار
بیش از 2 دهه حضور در صنعت نفت، برای مهران سیاهپوش تنها به معنای انجام یک مسئولیت سازمانی نبوده است؛ او این سال ها را تجربه زیستن در کنار کارکنانی می داند که در سخت ترین شرایط نیز اجازه نداده اند جریان تولید و پایش مستمر متوقف شود. او با اشاره به گستردگی حوزه فعالیت شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب می گوید:تأسیسات و واحدهای عملیاتی مناطق نفت خیز جنوب در پهنه وسیعی از جنوب کشور گسترده شده اند و همین گستردگی، مسئولیت ها را دو چندان کرده است؛ اگرچه محل استقرار در ستاد است، اما ماهیت کار به گونه ای است که ارتباط با محیط های عملیاتی نباید هیچ گاه قطع شود و هرگاه نیاز باشد، در کنار همکاران عملیاتی خود حاضر هستیم.
این همکار نفتی معتقد است که فعالیت در بخش تعمیرات، تنها به ارائه راهکارهای فنی محدود نمی شود؛ بلکه بخش مهمی از آن، حضور میدانی، شناخت دقیق شرایط عملیاتی، همراهی
مستمر با کارکنان و تهیه و ساخت قطعات مورد نیاز ماشین آلات است در تولید و پایش مستمر، خدشه ای ایجاد نشود. به گفته سیاهپوش، در حوزه کار و عملیات، مرزی میان نیروهای ستادی و عملیاتی وجود ندارد. همه، اعضای یک زنجیره هستند؛ زنجیره ای که کوچک ترین اختلال در هر بخش آن، می تواند بر روند تولید اثر بگذارد. از این رو تصمیم های فنی، همواره با نگاه به شرایط واقعی و نیازهای عملیاتی گرفته می شود.
گرما هم بخشی از کار است
کار در محیط های عملیاتی جنوب، تنها با پیچیدگی های فنی همراه نیست و گرمای طاقت فرسا نیز بخش جدایی ناپذیر آن برای کارکنان صنعت نفت در این گونه محیط هاست؛ گرمایی که گاه فراتر از آن چیزی است که در گزارش های هواشناسی گفته می شود. سیاهپوش با لبخندی که نشان از سال ها همزیستی با این شرایط دارد، می گوید: این گرما را پذیرفته ایم. در خوزستان، حدود هشت ماه از سال به ویژه ماه های تیر و مرداد، هوا بسیارگرم و طاقت فرساست؛ دمایی که از سوی هواشناسی اعلام می شود، گاه به ۵۰ درجه سانتی گراد می رسد؛ اما در برخی محیط های عملیاتی و در مجاورت تجهیزات، دمایی که همکاران ما احساس می کنند، به مراتب بیشتر است. در چنین شرایطی، حفظ تمرکز، تصمیم گیری دقیق و انجام کارهای تخصصی آسان نیست؛ اما همکاران با تمام توان در مسیر اقتدار ایران ایستاده اند.» به گفته رئیس بررسی های فنی مهندسی تعمیرات مکانیک شرکت ملـــی مناطق نفــــت خیز جنوب، آنچه کارکنان صنعت نفت را در چنین شرایطی پای کار نگه می دارد، تنها وظیفه سازمانی نیست؛ بلکه تعلق خاطر به صنعت نفت و احساس مسئولیت به کشور و مردم است. او تصریح می کند: استمرار تولید، فقط یک مأموریت سازمانی نیست؛ بلکه بخشی از امنیت انرژی کشور به همین تلاش های شبانه روزی وابسته است و همین موضوع، انگیزه ای مضاعف برای ادامه مسیر ایجاد می کند.
جنگ هم نتوانست تولید را متوقف کند
در میان خاطرات ۲۲ سال فعالیت در صنعت نفت، روزهای جنگ برای سیاهپوش، رنگ و بوی تازه ای ندارد؛ زیرا آن را بخشی از سختی کار کارکنان صنعت نفت می داند؛ روزهایی که حفظ استمرار و پایداری انرژی کشور، تنها یک وظیفه سازمانی نبود و به بخش مهمی از مسئولیت ملی تبدیل شده بود. او با اشاره به شرایط جنگ تحمیلی رمضان می گوید: باید توجه داشت که تولید و خدمت رسانی در شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، فرایندی بدون وقفه است. هیچ یک از واحدهای عملیاتی و تأسیسات به دلیل شرایط جنگی تعطیل نشدند و فعالیت ها به صورت مستمر ادامه داشت. همه همکاران می دانند که از روز نخست استخدام، فعالیت در این صنعت با شرایط خاص و مسئولیت های ویژه همراه است و درچنین موقعیت هایی، بیش از هر زمان دیگری باید در کنار کشور باشیم. به گفته او، در روزهای بحرانی، بسیاری از کارکنان، هم در ستاد و هم در دل تأسیسات عملیاتی حضور داشتند تا کوچک ترین خللی در روند کار ایجاد نشود؛ آنچه ما را در آن شرایط پای کار نگه داشت، تعهد به صنعت نفت، کشور و ملت ایران بود. این باور در میان همکاران وجود دارد که هیچ شرایطی نباید مانع ادامه خدمت رسانی شود.
تعهد بدون اجبار
سیاهپوش در روایت یکی از خاطرات آن روزهای جنگ، بیش از هر چیز از روحیه بالای همکارانش می گوید؛ روحیه ای که سرمایه اصلی صنعت نفت در روزهای سخت است. او ادامه می دهد: هر بار که قرار بود همکاران را برای انجام مأموریت به تأسیسات اعزام کنیم، طبیعی بود که نگرانی هایی وجود داشته باشد؛ زیرا احتمال وقوع هر حادثه ای دور از ذهن نبود. به همین دلیل، هیچ یک از همکاران را مجبور نمی کردیم؛ اما نکته جالب این بود که تمامی همکاران، حتی آنهایی که همسر و فرزند داشتند و انتظار می رفت در ماموریت ها دل نگران باشند هم در عمل، احساس مسئولیت می کردند و با شجاعت کار خود را انجام می دادند و هیچ کاری روی زمین نمی ماند.رئیس بررسی های فنی مهندسی تعمیرات مکانیک شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب ادامه می دهد: اگر تولید در سخت ترین شرایط، همچنان ادامه دارد، حاصل روحیه همدلی و تعهد جمعی است.
سیاهپوش تاکید می کند: دلگرمی ما، همکارانی بودند که بی هیچ چشم داشتی در تأسیسات حضور پیدا می کردند و مسئولیت خود را انجام می دادند. در کنار آنها، خانواده های کارکنان صنعت نفت نیز سهم بزرگی در تحمل این سختی ها دارند؛ خانواده هایی که سال هاست با شرایط خاص این شغل خو گرفته و در روزهای دشوار، بزرگ ترین پشتوانه کارکنان هستند.
انتخابی که دوباره با جان تکرار می شود
برای بسیاری، بیش از 2 دهه فعالیت در شرایط سخت عملیاتی، شاید دلیلی برای انتخاب مسیری متفاوت باشد؛ اما مهران سیاهپوش نگاه دیگری دارد. او با صلابت می گوید: اوایل تصور می کردیم چند سالی در صنعت نفت کار می کنیم و بعد به سراغ شغلی راحت تر در شهری با آب وهوای بهتر می رویم؛ اما هرچه گذشت، این نگاه بیشتر تغییر کرد. این همکار نفتی ادامه می دهد: دیدن همکارانی که گاه تا نیمه های شب در محیط های عملیاتی یا ستاد می ماندند تا مشکلی را برطرف کنند، برای من درس بزرگی بود.
همین روحیه باعث شد بفهمم صنعت نفت فقط یک محل کار نیست؛ جایی است که انسان، مسئولیت پذیری، کار تیمی و تعهد را در عمل تجربه می کند. سیاهپوش با بیان این که اگر علاقه واقعی به کار در این صنعت وجود نداشته باشد، ادامه مسیر در آن ممکن نیست، تصریح می کند: صنعت نفت، پیچیدگی های فراوانی دارد و بدون علاقه نمی توان سال ها در آن ماند و کار کرد. آنچه باعث شده این صنعت در همه شرایط به مسیر خود ادامه دهد، تنها تجهیزات و فناوری نیست؛ همدلی و همراهی کارکنانی است که اجازه نداده اند خللی در روند فعالیت ها رخ دهد.
رضایتی که در خدمت معنا پیدا می کند
آنچه بیش از همه در سخنان سیاهپوش به چشم می آید، احساس رضایت از نقشی است که در زنجیره ارزش صنعت نفت ایفا کرده است. شاید روایت مهران سیاهپوش، روایت بسیاری از کارکنان گمنام صنعت نفت باشد؛ متخصصانی که نامشان کمتر شنیده می شود؛ اما در گرمای سوزان جنوب، در دل تأسیسات و حتی در روزهای جنگ، یک اصل را هیچ گاه فراموش نکرده اند: چرخه تولید و پایش کشور باید ادامه داشته باشد. همین باور است که رئیس بررسی های فنی مهندسی تعمیرات مکانیک شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب را پس از ۲۲ سال، هنوز به انتخاب نخستش وفادار نگه داشته و باعث شده که با اطمینان بگوید: اگر زمان به عقب بازگردد، باز هم کار و فعالیت در صنعت نفت را برای ادامه مسیر زندگی ام انتخاب می کنم.