تعهدی فراتر از تهدیدها که در پیچ و خم خطوط انتقال گاز جاری است
جلیقه زردها پای کار
مشعل | روزهای جنگ، برای بوشهر فقط روزهای انفجار و دود نبود؛ روزهای آزمون ایستادگی بود. روزهایی که صدای موشک و التهاب، تا عمق تأسیسات انرژی رسیده بود، اما انتقال ایمن و پایدار گازحتی برای لحظه ای متوقف نشد. در میان آن روزهای پراضطراب، کارکنان منطقه ۱۰ عملیات انتقال گاز در خطوط مقدم پایداری انرژی ایستادند؛ مردانی که در کنار آب های نیلگون خلیج فارس، دور از خانواده، در تأسیسات تقویت فشار گاز، خطوط لوله فشار قوی و اتاق های بحران ماندند تا گاز در سرتاسر ایران جریان داشته باشد وآرامش از خانه های مردم گرفته نشود. برای روایت آن روزها و شنیدن ناگفته هایی از تلاش کارکنان منطقه 10 عملیات انتقال گاز پای صحبت های رامین نیک خلق، مدیر این منطقه عملیاتی نشستیم؛ مدیری که خستگی ناپذیر و پرتلاش در قلب بحران حضور داشت تاچراغ خانه ها، نانوایی ها، دامداری ها و نیروگاه ها خاموش نماند.
اگر بخواهید توصیفی از روزهای جنگ اخیرداشته باشید، اولین چیزی که به ذهنتان می آید، چیست؟
اولین چیزی که به ذهنم می آید، صدای انفجارها و نگرانی عجیبی است که همه جا احساس می شد. از نهم اسفندماه، شرایط جنوب کاملا متفاوت شد.
حملات دشمن به تاسیسات پالایشگاهی، فضای ناامنی ایجاد کرده بود، اما در همان شرایط، چیزی که بیشتر از همه به چشم می آمد، ایستادگی کارکنان بود. با وجود همه نگرانی ها، هیچ کس محل خدمتش را ترک نکرد.
نیروهای ستادی و عملیاتی در آن شرایط چگونه کارها را پیش می بردند؟
آن روزها، شرایط عادی نبود. بسیاری از همکاران در تأسیسات تقویت فشار، شبانه روز فعالیت می کردند؛ آنها دور از خانواده و نگران بودند، اما حس مسئولیت اجازه نمی داد کار روی زمین بماند.
همکاران بهره بردار در سخت ترین شرایط پای تجهیزات، خطوط و توربین ها ایستادند تا خدشه و خللی در انتقال گاز کشور ایجادنشود و شبکه انتقال گاز پایدار بماند. این فقط انجام وظیفه نبود بلکه یک تعهد ملی بود.
همه همکاران در بخش های مختلف(چه ستاد و چه عملیات) کنار هم، برای حفظ پایداری شبکه تلاش می کردند.
کارکنان حراست نیز بنا به مسئولیتی که به عهده داشتند، با گشت ها و کنترل های شبانه روزی، با دقت تمام تلاش می کردند تا امنیت خطوط و تأسیسات را در آن شرایط حفظ شود، زیراکوچک ترین تهدید برای شبکه انتقال گاز می توانست تبعات بزرگی به بار آورد.
درباره فضای جلسات بحران هم زیاد صحبت می شود. آن روزها در ستاد بحران منطقه چه می گذشت؟
فضا، عملیاتی و حساس بود. جلسات بحران به صورت مستمر با مدیران بالا دست برگزار می شد و تقریباً همه واحدها در آماده باش کامل بودند. شرایط لحظه ای تغییر می کرد و تصمیم ها باید سریع و دقیق گرفته می شد.
البته در میان آن همه فشار و نگرانی، بعضی شوخی های کوچک، حال وهوای بچه ها را عوض می کرد. همکاران می گفتند: این جلیقه زرد آماده باش بحران، دیگر جزئی از لباس همیشگی من شده و قرار نیست از تنم دربیاید! اما پشت همین شوخی ها، حجم زیادی از نگرانی و مسئولیت وجود داشت.
همه می دانستند پایداری انتقال گاز در آن روزها چقدر برای کشور مهم است.
فکر می کنید مهم ترین ویژگی کارکنان منطقه ۱۰ در رویارویی در روزهای جنگ رمضان چه بود؟
همدلی و غیرت کاری. همه کنار هم بودند؛ از بهره برداری و تعمیرات گرفته تا حراست، پشتیبانی و واحدهای فنی. همه فقط یک هدف داشتند؛ اینکه جریان ایمن و پایدارگاز ادامه پیدا کند.
امروز که به آن روزها نگاه می کنید، چه احساسی دارید؟
امروز بیش از از هر زمان دیگری به کارکنان منطقه 10 عملیات انتقال گاز افتخار می کنم. کارکنانی که در سخت ترین شرایط، مسئولیت را برآسایش ترجیح دادند و با تمام توان برای حفظ پایداری شبکه انتقال گاز کشور تلاش کردند. آنچه در آن روزها رقم خورد، تنها انجام یک وظیفه سازمانی نبود؛ بلکه جلوه ای از تعهد، غیرت وعشق به ایران بود. امروز هم همان روحیه ادامه دارد. همکاران ما در کنار حفظ پایداری شبکه، مشغول اجرای تعمیرات اساسی و آماده سازی تأسیسات هستند. شاید شرایط بحرانی آن روزها گذشته باشد، اما مسئولیت ما تمام نشده است.
نکته ناگفته ای هست که بخواهید بیان کنید؟
شاید بسیاری از مردم هرگز ندانند در آن روزهای پر اضطراب بر کارکنان صنعت انتقال گاز چه گذشت؛ از شب های بی خوابی و نگرانی برای خانواده ها گرفته تا آماده باش های مستمر، جلسات بحران، حضور در تاسیسات و گشت های شبانه در کنار خطوط انتقال گاز، اما نتیجه آن تلاش ها را همه مردم احساس کردند؛ زمانی که شعله گاز در خانه ها روشن ماند و زندگی در جریان بود. امروز آن روزها به خاطره تبدیل شده اند، اما حماسه ای که کارکنان در منطقه 10 عملیات انتقال گاز در جنوب کشور آفریدند، در حافظه این صنعت ماندگارخواهد ماند: حماسه مردانی که در روزهای آتش و التهاب، سنگر خدمت را رها نکردند و ثابت کردند تا زمانی که فرزندان ایران در میدان مسئولیت ایستاده اند، هیچ تهدیدی نمی تواند شریان های حیاتی این سرزمین را از تپش باز دارد.