مردان تنگ فنی سرود ایستادگی را میان صخره و آفتاب طنین انداز می کنند
پژواک توربین ها در سکوت زاگرس
مهناز محمدی | در دل زاگرس، جایی که زمین در بهار آن زودتر از هر جای دیگر نفس می کشد و شکوفه ها عطرافشانی می کنند، مرکز انتقال نفت شهدای تنگ فنی همچون کوهی استوار و باصلابت ایستاده است و شبانه روز می تپد تا خون حیات صنعت در رگ های اقتصاد کشور جاری بماند. اینجا جنوب پلدختر لرستان است که در آن تلمبه خانه قرار دارد، اما این مرکز فقط یک تلمبه خانه نیست؛ موزه ای است زنده از ایثار و مقاومت . در دوران جنگ تحمیلی، ۵۲ بار آماج حملات هوایی دشمن قرار گرفت؛ ۳۲ بار بمباران مؤثر، تخریب های کامل و هر بار، مردانی جان برکف که با دست های خسته، اما اراده ای پولادین، در کوتاه ترین زمان ممکن دوباره قلب تپنده اش را راه انداختند. شهدای تنگ فنی، نامشان بر تارک این خاک حک شده؛ یادگارانی که خود را سپر کردند تا نفت به مقصد برسد و چرخ اقتصاد کشور از حرکت باز نماند. این روزها، همزمان با طراوت زودرس زاگرس و گسترده شدن سبزی بر دامنه ها، کارکنان این مرکز همچنان در شیفت های اقماری، شب و روز، بی وقفه کار می کنند. در حالی که زندگی در بیرون از این مجموعه با روال معمول خود جریان دارد، آنها در میان لوله ها و پمپ ها، در دل کوهستان، مراقب تداوم انتقال انرژی به نقاط مختلف کشورند؛ دست هایی روغنی، چهره هایی خسته از شیفت های طولانی، اما چشمانی پر از همان عزم و غیرتی که روزی در برابر بمب ها ایستاد. این گزارش، روایتی است از گفت وگوهای صمیمی با همین مردان زحمتکش و بی ادعای صنعت نفت؛ کسانی که روزهایشان را نه با تعطیلی که با تعهد به ادامه حیات کشور معنا می کنند. آنها که در سکوت شب های زاگرس، صدای بی امان توربین های گازی و الکتروموتورها را در مرکز انتقال نفت شهدای تنگ فنی می شنوند و برای خانواده های دور، برای تداوم کار و برای روشن ماندن چراغ زندگی، بیدار می مانند.