ایستادگی زیر آسمان نفت
برای بسیاری از مردم، زندگی در کنار خانواده معنا می شود، اما برای کارکنان صنعت نفت، به ویژه آنان که در مراکز انتقال نفت کار می کنند، روزها و شب ها اغلب در دل خطوط لوله و میان صدای مداوم پمپ ها می گذرد. رضا سفیدی، از کارکنان مرکز انتقال نفت تنگ فنی، یکی از همان مردانی است که بسیاری از لحظه های مهم زندگی را نه در خانه، بلکه در کنار همکارانش و زیر آسمان تأسیسات نفتی سپری کرده است؛ مردی با ۲۱ سال سابقه خدمت که می گوید: ما چرخ های کوچک این صنعت بزرگیم.
رضا سفیدی، کرمانشاهی و ساکن اصفهان است. ۲۱ سال از عمر کاری خود را در صنعت نفت گذرانده و پنج سال است که در مرکز انتقال نفت شهدای تنگ فنی فعالیت می کند. از این سال ها، حدود ۱۸ سال در حوزه های عملیاتی تجربه اندوخته و اکنون به صورت اقماری و شیفتی مشغول به کار است. متأهل است و یک فرزند دارد، اما مانند بسیاری از کارکنان مناطق عملیاتی، فاصله جغرافیایی میان محل کار و خانه، بخشی جداناشدنی از زندگی اش شده است.
او که پیش از مرکز انتقال نفت شهدای تنگ فنی، در منطقه غرب کشور خدمت می کرد، می گوید انتقالش به این مرکز ابتدا به دلیل ضرورت های کاری بوده، اما شرایط مناسب در کنار همکاران خوب سبب شده است ماندگار شود. با این حال، زندگی در یک مرکز انتقال نفت، تنها با شاخص های اداری و مالی تعریف نمی شود؛ اینجا جایی است که شب و روز معنا ندارد.
سفیدی با لبخندی آرام توضیح می دهد: خط لوله در اینجا خواب ندارد. یعنی چیزی به اسم تعطیلی واقعی نداریم. انتقال نفت و فراورده یک کار ۲۴ ساعته است و همیشه باید در مدار باشیم.
او می گوید همین پیوستگی کار، مسئولیت کارکنان مراکز انتقال را سنگین تر می کند. باعث افتخار است که بدانیم بخشی از این زنجیره ایم. وقتی مردم با خیال راحت زندگی روزمره خود را می گذرانند، ما هم سهم کوچکی در تأمین انرژی و آرامش آن ها داریم.
اما پشت این حس افتخار، واقعیتی نهفته است که کمتر دیده می شود: دوری از خانواده. کار اقماری، گرچه از نظر مالی مزایایی دارد، اما بهای عاطفی آن کم نیست. سفیدی صادقانه می گوید: سخت ترین بخش کار همین دوری است. بعضی وقت ها تولد فرزندت را نمی بینی یا در مراسم خانوادگی حضور نداری. اگر اتفاقی بیفتد، نمی توانی سریع کنار خانواده باشی. اینها آدم را گاهی منزوی و افسرده می کند.
با این حال، او از نعمتی دیگر سخن می گوید؛ نعمتی به نام همکار.
بیشتر خاطرات خوبم مربوط به همین جاست. کنار بچه ها. ما بیشتر از خانه، سر کار کنار هم هستیم. هم سن و سالیم، با هم شوخی می کنیم، کار می کنیم و دغدغه هایمان مشترک است. شاید عجیب باشد، اما گاهی سر کار خوشحال تریم.
در روزهایی که کشور شرایطی ویژه را تجربه می کرد، از جمله مقاطعی که ارتباطات محدود بود و کارکنان بدون دسترسی به تلفن همراه در محل خدمت حضور داشتند، سفیدی و همکارانش پای کار ایستادند.
آن روزها بیشتر اینجا بودیم. بدون ارتباط با خانواده. اما کار باید انجام می شد. این صنعت نمی تواند متوقف شود.
وقتی از او می پرسیم چه چیزی انگیزه ادامه مسیر را در چنین شرایطی فراهم می کند، با مکثی کوتاه می گوید:
حس مفید بودن. اینکه می دانیم صنعت اول کشور هستیم و ما هم جزئی از این پیکره ایم. شاید کوچک، اما مؤثر. همین حس مسئولیت باعث می شود بمانیم. مرکز انتقال نفت شهدای تنگ فنی به گفته کارکنانش، جایگاهی مهم در شبکه خطوط لوله و جریان حیاتی انرژی کشور دارد. نام این مرکز در بسیاری از مسیرهای انتقال شنیده می شود و نقشی کلیدی در پایداری جریان سوخت ایفا می کند. سفیدی می گوید: همیشه در مداریم، حتی اگر جایی دیگر وقفه ای باشد.
با این همه، او و بسیاری از همکارانش دغدغه هایی دارند؛ دغدغه هایی که اگر برطرف شود، تمرکز و آرامش بیشتری برای خدمت فراهم خواهد شد. مهم ترین آن، مساله تناسب حقوق با شرایط اقتصادی است.
واقعیت این است که حقوق ها با تورم همخوانی ندارد. اگر این مشکل حل شود، خیلی از نگرانی های ذهنی کمتر می شود. وقتی خیال آدم از خانواده راحت باشد، با تمرکز بیشتری کار می کند.
او برای کارکنان صنعت نفت پیامی روشن دارد: برای همه همکاران در نفت و گاز و همه بخش های این صنعت آرزوی سلامت دارم. امیدوارم روزهای پیش رو همراه با آرامش، امنیت شغلی و بهبود شرایط کاری و مالی باشد. اگر دغدغه ها کمتر شود، می توانیم با اراده ای محکم تر کار کنیم و فقط به مسئولیت مان فکر کنیم.
در پایان گفت وگو، رضا سفیدی بیش از هر چیز از همدلی سخن می گوید؛ از اینکه کارکنان صنعت نفت، با وجود تفاوت در سمت ها و مناطق، در یک ویژگی مشترکند: ایستادن پای کار، حتی در روزهای تعطیل. برای آنان، خدمت در این صنعت تنها یک شغل نیست،بلکه مسئولیتی برای روشن نگه داشتن چراغ حرکت کشور است. شاید بسیاری از مردم هرگز نام مرکز انتقال نفت شهدای تنگ فنی را نشنوند، اما در دل زندگی روزمره و جریان پایدار انرژی، ردپای تلاش مردانی نهفته است که روزها و شب هایشان را در کنار خطوط لوله می گذرانند؛ مردانی چون رضا سفیدی که با امید به روزهای بهتر، چرخ های صنعت را بی وقفه می چرخانند.