سکـانس دوم
رقص اراده ها در آب
استخر چابکسر آمل در روز مسابقات شنا، با نور ملایم و انعکاس های رقصان آب بر سطح شفافش، صحنه ای باشکوه را برای رقابت رقم می زد. قطره های آب که با هر حرکت دست و پا، به هوا می پریدند و موج های کوچک که سطح استخر را می شکافتند، تصویری زنده از سال ها تمرین، تلاش و اراده شناگران به نمایش می گذاشت. صدای سوت داور، همراه با تشویق های گرم جمعیت کنار استخر، ریتمی زنده و پرانرژی به مسابقه می بخشید و صدای برخورد کف دست ها با آب، شور و هیجان را دوچندان می ساخت. ۹۰ شناگر در ۱۷ رشته انفرادی و یک رشته تیمی آمده بودند تا با تمرکز و انگیزه، توان و مهارت خود را به نمایش بگذارند و در این صحنه پرانرژی با یکدیگر رقابت کنند.
پس از پایان رقابت ها، با مجید شریفی و غلامعلی رضایی، 2 رفیق چند ساله گفت وگویی داشتم. مجید شریفی که با تیم نفت (الف) و کلاس اس۹ در این مسابقات شرکت داشت، گفت: از سال ۶۹ تاکنون به طور جدی در مسابقات جانبازان شرکت می کنم و سال ها تمرین و استمرار، تجربه و اعتمادبه نفس مرا شکل داده است. هر مسابقه، فرصتی است برای حفظ سلامت و انگیزه. غلامعلی رضایی که با تیم نفت (الف) و کلاس بی۱۵ به رقابت آمده است هم اظهار کرد: فعالیت من در رشته شنا از دوران جنگ آغاز شد و بعدها با تیم های شرکت ملی نفت ادامه پیدا کرد. این فعالیت، با تمرین مداوم و حمایت مربیان، باعث شد سطح آمادگی ام حفظ شود.
حضور در مسابقات، فرصتی است تا هم ورزش کنیم و هم دوستان قدیمی را دوباره ببینیم. هر دو این شناگرها، بر برنامه ریزی دقیق مربیان و هماهنگی جلسات تمرینی تأکید و یادآوری کردند که استمرار و تمرین، کلید موفقیت در این رقابت هاست.
رکات هماهنگ و توانمند خود و با وجود تفاوت و محدودیت جسمانی در مقایسه با رقبا، توانست مقام اول کلاس خود را کسب و با مهارت، بر رقبای خود غلبه کند. غلامعلی رضایی نیز با دقت و تمرکز، مقام سوم را از آن خود کرد و هر دو با لبخند از تجربه حضور در این مسابقات گفتند؛ تجربه ای که فراتر از مدال، نمادی از اراده، انگیزه و تلاش مستمر است.
در ادامه، مهدی هراتیان، از تیم پالایش و پخش (الف) و کلاس بی۸، توان یاب و پرانرژی که با تعهد و انگیزه خود در مسابقات شرکت کرده بود، می گوید: ورزش موجب نشاط و انگیزه می شود. استمرار در تمرین ها، سلامت و اعتمادبه نفس ایجاد می کند و موجب می شود زندگی فعال، پرانرژی و شادی داشته باشیم. او از حمایت خانواده و مسئولان قدردانی کرده و یادآور شد که این مسابقات برای جانبازان، فرصتی طلایی است تا روحیه و سلامت خود را حفظ کنند و به دیگران الهام ببخشند.
این مسابقات، صحنه ای از همت و انگیزه بود. هر پرش، هر ضربه دست و هر حرکت پا در آب، داستانی از پایداری و تلاش را روایت می کرد. رقابت ها نه تنها برای تعیین برنده؛ بلکه برای ترویج ورزش، سلامت و نشاط در بین جانبازان و توان یابان برگزار شد و فرصتی فراهم آورد تا نشان دهند که هیچ محدودیتی، مانع شور و اراده زندگی نمی شود. فضای استخر پر از هیجان، تشویق و انرژی مثبت بود و شرکت کنندگان، با هر حرکت و پرشی، بخشی از این قصه زنده و پویا شدند؛ قصه ای که انگیزه، دوستی و سلامت را به تصویر می کشید و یادآور اهمیت ورزش برای زندگی فعال و باانرژی بود.
سکـانس سوم
نور روی سیبل، چشم روی هدف
سالن دارت در آرامشِ خاصی غرق بود؛ آرامشی که پشت آن، تپش هیجان و تمرکز پنهان شده بود. نور متمرکز روی سیبل ها می تابید و هر پرتاب، با صدای نرمِ (تَپ) بر بورد می نشست؛ صدایی که میان سکوت، مثل امضای دقیق یک رقابت حرفه ای شنیده می شد. بازیکنان در رفت وآمدهای آرام خود، نفس ها را منظم و با هم پچ پچ های کوتاهی ردوبدل می کردند. گاهی لبخندی برای دلگرمی می زدند یا اشاره ای آرام به تکنیک بهتر داشتند. سالن، آمیزه ای از رفاقت، تمرکز و سکوت بود؛ جایی که هر پرتاب، هم رقابت بود و هم دوستی.
در این میان، سیده کژال میر بیگی، رئیس کمیته دارت استان مازندران و سرپرست فنی این دوره از مسابقات، با دقت
بر روند رقابت ها نظارت می کرد. او با ۱۴ سال فعالیت اجرایی در این رشته، حضور شرکت کنندگان متعدد در سالن را نشانه بلوغ و پیشرفت ورزش دارت در مجموعه نفت برشمرد. وقتی از او درباره چالش های این رشته پرسیدم، گفت: مسابقات کشوری سختی هایی دارد؛ اما امروز نسبت به سال های قبل شرایط بهتر شده است. هم تجهیزات حرفه ای تر شده و هم سطح فنی بازیکنان بالا رفته. میربیگی با اشاره به اینکه درطول مسابقات دارت، اسکورهایی بالاتر از ۷۵ ثبت شد، سطح فنی رقابت در این رشته را حرفه ای توصیف کرد. برای او مهم ترین لحظه، فینیش ۱۲۱ ورزشکار نشسته بود و اسکور ۱۸۰ بازیکن تیم نفت؛ لحظاتی که نه فقط تکنیک؛ بلکه روحیه و قدرت تمرکز ورزشکاران را نشان می داد.
او با تاکید بر اینکه دارت برای جانبازان فقط یک رشته ورزشی نیست؛ بلکه داروی روح و فرصتی برای کنار هم بودن، رقابت سالم و تقویت سلامت روان است، اظهار کرد: اینجا فقط رقابت نیست؛ رفاقت است و خواستار افزایش تعداد مسابقات، افزایش سهمیه بازیکنان و برگزاری کلاس های آموزشی بیشتر شد.
در گوشه ای دیگر، احمدرضا احمدی قهرمان مسابقات، با آرامشی خاص کنار تخته دارت (بورد) ایستاده بود؛ کسی که سابقه اش در این رشته به ۱۳سال می رسد و از سال ۱۳۹۴فعالیت حرفه ای را آغاز کرده است. او درباره سختی های این رشته گفت: بزرگ ترین چالش، موضوع زمان است. صبح تا عصر کار، بعد هم خستگی؛ اما با یک تا 2 ساعت تمرین در روزهای کاری و تمرین کامل در روزهای تعطیل، خود را آماده نگه می داریم. او درباره تأثیر دارت بر زندگی اش اظهار کرد: این رشته باعث آرامش ذهن، تمرکز و حتی تقویت حافظه ام شده است؛ هر وقت کمی تمرین می کنم، استرسم کم می شود.
برای او حضور در این دوره نه فقط یک مسابقه؛ بلکه عبور از سه مرحله انتخابی و رسیدن به جمع بهترین ها بود. احمدی با لبخند اضافه کرد: اینجا برد و باخت مهم نیست؛ بلکه مهم آن است که بعد از تمام شدن مسابقه، دوستی ها ادامه دارد. او از حمایت خانواده و صنعت نفت قدردانی کرد و بزرگ ترین آرزویش را افتتاح یک سالن دارت پس از بازنشستگی دانست. احمدی توصیه ای هم به جانبازان داشت: هرگز به خاطر محدودیت ها، خودشان را محروم نکنند؛ چراکه تعداد زیادی از قهرمانان پارالمپیک از همین جمع هستند، بنابراین فقط کافی است که ورزش را جدی بگیرند.
چند قدم آن طرف تر، جواد وَشن، مربی تیم پتروشیمی رازی در سکوت کنار زمین، پرتاب های شاگردانش را زیر نظر داشت. او هم مربی است و هم بازیکن و هر بار که تیم کامل بوده، نقش مربی را به عهده گرفته است. وشن گفت: مهم ترین وظیفه یک مربی، کاهش استرس بازیکنان است؛ زیرا اگر آرامش داشته باشند، تمرکز خود را پیدا می کنند. او به عنوان مربی جانبازان و توان یابان، نقش روحیِ خود را مهم تر از نقش فنی دانست و گفت: مربی باید شناخت داشته باشد. بداند هر بازیکن چه ویژگی هایی دارد و چه چیزی استرسش را کم می کند. این بازیکن -مربی معتقد است: اعلام دیرهنگام مسابقات باعث شد با نفرات کمتری شرکت کنند؛ اما همچنان تیمش با انگیزه شرکت کرده است. درخواست او از مسئولان، برنامه ریزی زودتر و حمایت بیشتر است تا امکان تمرین های مستمر فراهم شود.
در کنار او، مردی آرام اما پرانرژی دیده می شد؛ محمد ناصری، جانباز ۴۰ درصد و بازنشسته پتروشیمی بندر امام. با لبخند گفت: هدفم از شرکت در مسابقات، دیدن رفقاست: برای من این مسابقه ها، بهانه است. او که چهار دوره در این مسابقات حضور داشته و همیشه نتایجی درخشان کسب کرده، درباره این رقابت گفت: سالن عالی بود و مشکلی وجود نداشت. فقط خوشحالم که دوستانم را دیدم. او با وجود مشکلات جسمی اش که نیاز به مراجعه پزشکی داشت، گفت: عشق به رفاقت و دارت مرا را به میدان کشانده: رفاقت عملکردم را بهتر می کند.
برای آینده ورزشی اش هدفی ساده؛ اما عمیق داشت: سلامت و دوستی و پیامش به جانبازان این بود که فقط در خانه نمانید. وقتی ورزش می کنید، به یک تنهایی زیبا می رسید؛ جایی که می فهمید فقط خودتان می توانید به خودتان کمک کنید. پایان روز در سالن دارت، ترکیبی بود از سکوت، لبخند، دقت و رفاقت. بوی رقابت در هوا بود؛ اما گرمای دوستی غالب تر. پرتاب هایی که روی سیبل می نشستند، فقط امتیاز نبودند؛ ردی از تمرکز، سال ها تجربه، غلبه بر محدودیت ها و شوق کنار هم بودن. این رویداد چه در سطح فنی و چه در سطح انسانی، تصویری روشن از اهمیت ورزش برای جامعه جانبازان و توان یابان بود؛ جایی که رقابت، بهانه ای بود برای زندگی، ارتباط و امید.