مردی که با دویدن زندگی را دوباره در آغوش گرفت
هر قدم یک امید
مشعل | صادق منصوری از همکاران صنعت نفت است که 20 سال فعالیت کاری در روابط عمومی مناطق مختلف شرکت ملی گاز ایران را در کارنامه داشته و یک سال اخیر را در روابط عمومی ستاد این شرکت گذرانده است. منصوری متولد سال 1361 است و ازسال 1379 با هدف حفظ سلامت به ورزش روی آورد و موفق شد در کنار بازیابی سلامت جسمانی، به یکی از قهرمانان صنعت نفت و سریع ترین مرد دونده این صنعت تبدیل شود. نکته متفاوت در زندگی ورزشی او این است که در مقطعی از زندگی برای زنده ماندن ناچار به انتخاب شد؛ انتخابی که مسیرش را تغییر داد.
منصوری با وجود ناراحتی قلبی، با پشتکار و ممارست در ورزش، بر تمام سختی ها و ضعف های جسمانی خود غلبه کرد، استعدادش را در دویدن کشف کرد و امروز سریع ترین مرد صنعت نفت ایران شناخته می شود. در ادامه، گفت وگوی خبرنگار «مشعل» را با این ورزشکار می خوانید.
مهم ترین محرک شما برای شروع ورزش چه بود؟
آغاز زندگی ورزشی من داستانی طولانی دارد. در سال 1397دچار ناراحتی قلبی شدم و دو بار تحت عمل آنژیوگرافی قرار گرفتم، اما این اقدام ها تاثیرچندانی بر بهبود شرایط جسمانی ام نداشت. علاوه بر بیماری قلبی، وزن بالا و فشارخون مشکلات جدی دیگری بودند که برایم ایجاد شده بود. درچنین شرایطی، سردوراهی ادامه زندگی یا تسلیم در برابرمرگ قرارگرفتم.
پزشکان امید چندانی به بهبود من نداشتند و هر لحظه احتمال سکته وجود داشت. همین مساله موجب شد تا مسیر زندگی ام را با ورزش تغییر دهم. در این مسیر دوستان بسیاری کنارم بودند و از حمایت هایشان قدردانی می کنم.
وقتی ورزش را آغازکردم، چون از نظر جسمی آمادگی چندانی نداشتم، بارها حالم بد می شد. در آن زمان یکی از دوستان روابط عمومی منطقه 3عملیات انتقال گاز ایران (مهدی ستایشگر) به عنوان مربی ورزشی کنارم قرار گرفت.
در این دوران با وجود فراز و نشیب های فراوان، هیچگاه دست از تلاش برنداشتم. با ادامه ورزش و رعایت رژیم غذایی مناسب، بعد از یک ماه، بیش از 20 کیلو وزن کم کردم و پس از دوماه، وزنم از 117 کیلوگرم به 67 کیلوگرم رسید. این تغییر بزرگ مرا به یک ورزشکار بسیار آماده تبدیل کرد و انگیزه ای شد تا درمسابقات مختلف شرکت کنم.
از اولین تجربه حضور خود در مسابقات بگویید.
یکی از مسابقاتی که در آن توانستم به موفقیتی قابل توجه دست یابم، شرکت در مسابقه اسکای رانینگ ایران بود که در چیتگر برگزار شد و توانستم در فهرست 10 نفر برتر آماتور این مسابقات کشوری قرار بگیرم. دستاوردی که برایم بسیار ارزشمند بود. با توجه به شرایط جسمانی و بیماری قلبی، تمریناتم زیر نظر پزشک متخصص آغاز شد. در ابتدا تنها ورزشی که می توانستم انجام دهم، دویدن آرام بود، زیرا وزن بالایی داشتم و باید بدنم را به تدریج آماده می کردم. این دویدن آرام علاوه بر تقویت جسم، صبر و اراده ام را هم افزایش داد و به مرور توانستم شرایط سلامت خود را تغییر دهم. بعد از پایان دوران کرونا (که در آن نیز تمرینات خود را به صورت منسجم ادامه می دادم) در مسابقات آمادگی جسمانی شرکت ملی گاز ایران شرکت کردم و توانستم مقام دوم این رقابت ها را کسب کنم.
با توجه به اینکه برای حفظ سلامت خود ورزش را آغاز کردید، چگونه به استعدادی که در دوندگی داشتید، پی بردید؟
در سال 1401 یکی از دوستانم به نام عبداله مهدی که از جمله قهرمانان دو و میدانی در آسیا و از همکارانم در ایستگاه تاسیسات تقویت فشار گاز قزوین بود، به من گفت در رشته دو و میدانی استعداد دارم و همین مساله سبب شد تا تمرینات خود را در این رشته با مربیگری وی آغاز کنم. پس از مدتی در مسابقات قهرمانی کشور برای انتخاب تیم ملی حضور یافتم و نفر آخر شدم. در همان زمان المپیاد ورزشی شرکت ملی گاز ایران برگزار شد و با شرکت در این مسابقات موفق به کسب دو مدال طلا در دو ماده سرعت 100 متر و 200 متر شدم و عنوان سریع ترین مرد صنعت گاز را به خود اختصاص دادم. این موفقیت به من انگیزه بسیاری برای ادامه این ورزش را داد؛ این در حالی بود که رکورد وزارت نفت را هم از آن خود کرده بودم.
راهیابی تان به تیم ملی دومیدانی پیشکسوتان چگونه بود؟
برای ادامه فعالیت های ورزشی، از سوی مدیران حمایت شدم و این موضوع اهمیت بسیاری برایم دارد. بعد از کسب چندین موفقیت در مسابقات داخلی نفت، تصمیم گرفتم در مسابقات داخل سالن، رشته 60 متر انتخاب تیم ملی شرکت کنم و توانستم به مقام سوم دست یابم. در آن زمان 42 سال داشتم. بعد از این مسابقات همچنان تمرینات خود را ادامه دادم تا به هدفم یعنی حضور در مسابقات قهرمانی کشور که قرار بود مهرماه امسال در گرگان برگزار شود، دست یابم، اما متاسفانه دیسک گردنم بیرون زد و برای بهبود آن می بایست دوره ای را تحت فیزیوتراپی می گذراندم. با فیزیوتراپی توانستم خود را به این مسابقات برسانم.
اگرچه به دلیل مشکل گردن، نتوانستم به خوبی تمرین کنم، اما با شرکت در مسابقه ای که درسال 1403 نفر آخر شده بودم، به مقام سوم رشته 100 متر دست یافتم و در رشته 200 متر هم، نایب قهرمان و موفق به دریافت مجوز حضور در تیم ملی وعضویت در تیم ملی دو ومیدانی پیشکسوتان شدم. در این مسابقه که با حضور ورزشکاران حرفه ای برگزار شده بود، کسی باور نمی کرد فردی با شرایط جسمی من بتواند چنین موفقیتی به دست آورد. حالا قرار است در مسابقات ملی دو و میدانی کشور شرکت کنم.
در مسیر ورزش حرفه ای برای رسیدن به موفقیت با چه چالش هایی روبه رو بودید؟
یکی از چالش هایی که معمولا با آن مواجه می شوم، آسیب های جسمی است که گاهی به دلیل یک تمرین اشتباه به وجود می آید. بعد از دریافت مجوز حضور در تیم ملی، یکی از مهره های کمرم به داخل شکم فرو رفت که دچار مشکل تنفسی مجبور شدم دوباره فیزیوتراپی را از سرگیرم به همین دلیل تمریناتم را کم، اما تلاش کردم هرچه سریع تر به المپیاد ورزشی نفت برسم.
این مسابقات بعد از جنگ 12 روزه در شهر مشهد برگزار می شد و من با نیت امام رضا(ع) در این مسابقات شرکت کردم، ضمن آنکه شب قبل از مسابقه هم دچار زانو درد شدم. مسابقات هم که قرار بود دو روزه برگزار شود، بنا به دلایلی یک روزه برگزار شد و مجبور شدم با مصرف مسکن در این مسابقات حضور یابم. هیچ پیشینه ذهنی هم درباره ورزشکاران شرکت کننده در رشته 100 متر نداشتم. هنگام شروع مسابقه متوجه شدم با دوندگان بسیار آماده ای روبه رو هستم، اما موفق به کسب مقام نخست شدم. عصر همان روز نیز در رشته 200 متر مسابقات شرکت کردم و با توجه به دردی که داشتم، با توسل به امام رضا(ع)، توانستم در این مسابقه رکورد بزنم. بلافاصله بعد از آن نیز در مسابقه دوامدادی شرکت کردم و سومین مدال طلای خود را هم به دست آوردم. بعد از پایان مسابقات هم مدال طلای 200 متر خود را به موزه آستان قدس رضوی(ع) تقدیم کردم. در این مسابقات تیم شرکت ملی گاز ایران بعد از سال ها موفق شد مقام قهرمانی در وزارت نفت را به دست آورد و طی مراسمی کاپ قهرمانی به خانم عبدالهیان (مادر پارسا منصور، یکی از شهدای جنگ 12 روزه) اهدا شد.
با توجه به حضور در تیم ملی دو و میدانی، مهم ترین برنامه ورزشی شما چیست؟
با توجه به کسب جواز حضور در تیم ملی دو و میدانی، تمام تمرکزم این است که رکورد خود را برای حضور در مسابقات آسیایی بهبود بخشم و برهمین اساس، هر روز هفته تمرینات حرفه ای خود را دنبال می کنم. اگر حمایت مدیرانم در شرکت ملی گاز ایران نباشد، ادامه این تمرینات بسیارسخت خواهد بود. در کنار آن نیز به عنوان مربی تیم پیشکسوتان دو و میدانی منطقه 3عملیات انتقال گاز ایران فعالیت می کنم. این تیم سال 1403 توانست درمسابقات المپیاد بالای 45 سال شرکت ملی گاز ایران به قهرمانی دست یابد. درباره حمایت هایی که ازسوی مسئولان در این مسیر شدید، بگویید.
از آن سال که ورزش را شروع کردم، ازهمکارانم روحیه می گرفتم تا بتوانم برای شرکت در مسابقات آن را ادامه دهم. این حمایت ها از سوی مدیران نیز باعث می شد تا به عنوان یک کارمند، شرایط روحی و جسمی بهتری پیدا کنم.
سیاست های ورزش به صورت کلان در شرکت ملی گاز ایران به سمتی می رود که از ورزشکاران به ویژه کارمندان حمایت می شود و این موضوع برای من به عنوان فردی که با چالش های جسمی بسیاری مواجه بودم، بسیار ارزشمند بود که بتوانم سلامت خود را به دست آورم. ورزشکاران صنعت نفت که عضو تیم های ملی هستند، به نوعی نمایندگان این صنعت به شمار می روند و ما می توانیم سفیران انرژی در داخل و خارج از کشور به شمار رویم.
دراین میان مسئولانی همچون سعید توکلی، مدیرعامل شرکت ملی گاز ایران، سیدحسن موسوی، رئیس روابط عمومی شرکت ملی گاز ایران و محمدعسگری، رئیس امور ورزش و تربیت بدنی شرکت ملی گاز ایران، حمایت های قابل توجهی از من داشتند که قدردانشان هستم.