فرزند نفتی که از سالن های والیبال سبز وار به سکوهای بین المللی افتخار رسید
مســیـــــر طـــلایی
علیرضا عبدی | زهرا صالحی، دختر ۲۴ ساله ای که قصه اش از همان روزهای کودکی با ورزش گره خورده است. پدرش که در شرکت ملی پخش فراورده های نفتی منطقه سبزوار فعالیت می کرد، نخستین مربی او بود و عشق به والیبال را در وجودش کاشت. حالا، سال ها بعد، دختر نفتی به یکی از برجسته ترین بازیکنان و کاپیتان تیم ملی والیبال بانوان ایران تبدیل شده است. او که در لیگ برتر با تیم سایپا بازی می کند، پیش تر در مسابقات همبستگی کشورهای اسلامی در ریاض عربستان همراه با تیم ملی موفق به کسب مدال برنز شد. صالحی در گفت وگو با خبرنگار هفته نامه «مشعل»، از مسیر حرفه ای خود می گوید و تجربیاتش را با تاکید بر تلاش جمعی و انگیزه فردی به اشتراک می گذارد؛ مسیری که نشان دهنده قدرتِ پشتکار در برابر چالش هاست.
جرقه علاقه مندی شما به ورزش، به ویژه رشته والیبال، از چه زمانی و تحت تأثیر چه عواملی شکل گرفت؟
علاقه من به ورزش از دوران کودکی آغاز شد. در خانواده ای بزرگ شدم که فضای آن ورزشی بود و همین موضوع سبب شد از همان سال های کودکی، ارتباط نزدیکی با ورزش داشته باشم. پدرم از چهره های شناخته شده والیبال در تیم شرکت ملی پخش فراورده های نفتی منطقه سبزوار، نخستین مربی من شد و نقش مهمی در شکل گیری مسیر ورزشی ام داشت.
آیا آغاز مسیر حرفه ای شما در ورزش والیبال از تیم های نفتی بوده است؟
بله، شروع مسیر حرفه ای من از تیم والیبال بانوان شرکت ملی پخش فراورده های نفتی منطقه سبزوار بود. از نوجوانی در تمام رقابت ها شرکت و اغلب به مقام های مختلف دست پیدا می کردم. حضور در این تیم برای من نقطه عطف مهمی بود. خواهر بزرگ ترم که همیشه مشوق جدی من بود، در کنارم حضور داشت و همراه با هم در مسابقات وزارت نفت نیز شرکت می کردیم.
حضور شما در مسابقات وزارت نفت چه نقشی در مسیر رشد ورزشی تان داشته و امروز این رقابت ها را چگونه ارزیابی می کنید؟
حضور در مسابقات وزارت نفت نقش بسیار مهمی در راهیابی من به عرصه مسابقات ملی و رشد ورزشی ام داشته و مسیر حرفه ای ام از همین رقابت ها آغاز شده است. همچنان هر سال با افتخار در این مسابقات شرکت می کنم و آن را یکی از بزرگ ترین افتخارهایم می دانم. هر کمکی هم که بتوانم برای تیم های بانوان نفت انجام دهم، با تمام وجود انجام می دهم، زیرا از همین جا رشد کرده ام و مسیر پیشرفتم شکل گرفته است.
به نظر شما مهم ترین مسائل تیم های نفتی در والیبال بانوان چیست؟
در دوران شروع فعالیت من، تعداد بانوانی که در تیم های نفتی حضور داشتند، بسیار بیشتر بود و کیفیت فنی بازیکنان نیز سطح بالاتری داشت؛ به طوری که بسیاری از آنها هم زمان در تیم های لیگ برتری نیز بازی می کردند. اما امروز یکی از موارد جدی این تیم ها، کاهش اردوها و کم رنگ شدن برگزاری دوره های ورزشی برای ورزشکاران شهرستانی است و همین موضوع باعث افت انگیزه در میان بازیکنان شهرستان شده و روند جذب و پرورش استعدادها را تحت تأثیر قرار داده است.
از دعوت خود به تیم ملی والیبال برای نخستین بار بگویید؛ آن زمان چه حس وحالی داشتید و این اتفاق چه تأثیری بر مسیر ورزشی تان داشت؟
دعوت شدن به تیم ملی والیبال ایران، یکی از خاص ترین و به یادماندنی ترین لحظات زندگی من بود، زیرا از مسابقاتی که وزارت نفت برای انتخابی تیم ملی برگزار می کرد، راه پیدا کردم و زمانی که با مادرم تماس گرفتند و خبر را اعلام کردند، فضای خانه پر از شادی و هیجان شد؛ اشک شوق می ریختیم و از خوشحالی در پوست خودمان نمی گنجیدیم. این اتفاق برای من نقطه آغازی بود و از سال بعد، به طور مستمر در رده های مختلف تیم ملی والیبال بانوان ایران حضور داشتم. آن لحظه و آن تماس تلفنی، مسیر ورزشی من را وارد مرحله ای تازه کرد.
از تجربه نخستین حضور خود در تیم ملی والیبال برایمان بگویید.
نخستین حضور من در عرصه ملی به مسابقات قهرمانی آسیا در رده نوجوانان بازمی گردد. سال ۱۳۹۶ برای اولین بار پیراهن تیم ملی ایران را بر تن کردم؛ رقابت هایی که در کشور چین برگزار می شد و برای من سرشار از تلاش، هیجان و انگیزه بود. این تجربه نقطه شروع بسیار مهمی در مسیر حرفه ای ام بود. سال بعد نیز به اردوی تیم ملی جوانان والیبال بانوان دعوت شدم و در مسابقات قهرمانی آسیا در ویتنام حضور پیدا کردم؛ تجربه ای که باعث شد قدم به قدم به بلوغ بیشتری در والیبال برسم.
چگونه به تیم ملی بزرگسالان والیبال ایران راه یافتید؟
1404 نخستین سالی بود که پیراهن تیم ملی بزرگسالان والیبال بانوان را به تن کردم. در همین سال موفق شدم در سه تورنمنت بین المللی همراه تیم ملی حضور داشته باشم. نخست، مسابقات چلنجر کاپ آسیا در ویتنام، سپس مسابقات والیبال قهرمانی زنان آسیای مرکزی در ازبکستان که توانستیم پس از ۶۲ سال به مدال طلا برسیم و در نهایت، مسابقات همبستگی کشورهای اسلامی در ریاض عربستان بود که در آن موفق به کسب مدال برنز شدیم. این تجربه ها برای من آغاز فصلی تازه در مسیر حرفه ای والیبال بود.
شیرین ترین لحظه ای که با پیراهن تیم ملی تجربه کرده اید، کدام بوده است؟
در اولین حضورم با پیراهن تیم ملی بزرگسالان در چلنجر کاپ آسیا در ویتنام، انگیزه زیادی داشتم. با تلاش بی وقفه، وقتی به عنوان نفر اول در پست دفاع از نظر آماری انتخاب شدم، حس فوق العاده ای داشتم؛ این تجربه نه تنها خاطره ای شیرین برایم بود، بلکه انگیزه ام برای ادامه مسیر ورزشی را دوچندان کرد.
به عنوان کاپیتان تیم ملی والیبال ایران در مسابقات همبستگی اسلامی، کسب مدال برنز چه احساسی در شما بر انگیخت؟
بستن بازوبند کاپیتانی تیم ملی برایم فوق العاده ارزشمند و افتخارآفرین بود و مسئولیت من را در قبال آینده بیشتر کرد. در این مسابقات، همه بچه ها یک دل و متحد بودیم و با تمام توان تلاش کردیم. دوست داشتیم طلا بیاوریم، نشد؛ اما تمام تلاشمان را می کنیم تا در سال های بعد مدالی رنگین تر بیاوریم.
آیا تاکنون پیشنهادی برای حضور در تیم های خارجی داشته اید؟
بله، پیشنهادهایی از کشورهای اروپایی داشته ام اما من به شدت به خانواده و کشورم وابسته هستم و دوست دارم در آب و خاک کشور خودم ادامه بدهم و مسیر ورزشی ام را اینجا دنبال کنم.
نظر شما درباره رقابت های ملی والیبال بانوان کشور که سال آینده برگزار می شود، چیست؟
چشم انداز بسیار امیدوارکننده ای برای سال آینده وجود دارد؛ از همین حالا تمرینات و برنامه ریزی ها را با جدیت آغاز کرده ایم تا بتوانیم در مسابقات قهرمانی آسیا و همچنین بازی های آسیایی که در ژاپن برگزار می شود، با بهترین آمادگی حضور پیدا کنیم. تلاش می کنیم تیم از نظر فنی، بدنی و روحی در بالاترین سطح قرار بگیرد تا بتوانیم عملکردی قابل قبول و درخور والیبال بانوان ایران ارائه دهیم. هدف ما این است که با تجربه اندوزی بیشتر و هماهنگی بالاتر، جایگاهی بهتر از دوره های گذشته کسب کنیم.
تاکنون چه اقدام هایی برای ارتقای سطح ورزشی بانوان سبزوار انجام داده اید؟
به همراه خواهر بزرگ ترم که مربی والیبال است و پدرم، در سبزوار یک آکادمی ورزشی برای آموزش والیبال راه اندازی کرده ایم. ایده این آکادمی دو سال پیش شکل گرفت و از یک سال پیش مشغول خدمت رسانی به نوجوانان و نونهالان علاقه مند به والیبال هستیم و تلاش می کنیم استعدادهای آینده را پرورش دهیم.
مهم ترین هدف پیش روی شما در ادامه مسیر ورزشی چیست؟
با توجه به این که از نظر سنی در دوره طلایی یک ورزشکار قرار دارم، کسب عناوین مختلف در لیگ برتر والیبال بانوان، همچنین مسابقات ملی و آسیایی مهم ترین هدفم است. هم من و هم همه بچه های تیم ملی تمام تلاشمان را می کنیم تا بتوانیم به مسابقات قهرمانی جهان راه پیدا کنیم.
چه پیامی برای دختران و نوجوانانی دارید که رؤیای ورود به ورزش حرفه ای و رقابت های ملی را دارند؟
هیچ گاه ناامید نشوند و همواره با انگیزه حرکت کنند. با تلاش مداوم می توان به هدف و حق خود رسید. داشتن هدف و پشتکار، کلید موفقیت است. همچنین فراموش نکنند که دانش فنی، مطالعه و تحصیل در زمینه های ورزشی نقش بسیار مهمی در پیشرفت شان دارد و هیچ وقت برای شروع ورزش دیر نیست؛ مهم انگیزه و تلاش ورزشکار است. باور کنید که هر آرزویی با کار سخت قابل دستیابی است.