ملی پوش هندبال ساحلی شرکت ملی نفت ایران:
امیدوارم فدراسیون ورزش های ساحلی در خارگ تشکیل شود
مشعل وحید عرب زاده از همکاران شرکت ملی نفت ایران است که در کنار فعالیت در صنعت نفت، ورزش را به صورت حرفه ای ادامه داده و در حال حاضر نیز به عنوان یکی از ملی پوشان رشته هندبال ساحلی کشور مشغول فعالیت در این رشته ورزشی است. او سال 1373 در جزیره خارگ به دنیا آمده و پدرش نیز از کارکنان شرکت ملی نفت ایران در همین جزیره بوده که سال 1400 بازنشسته شده است. عرب زاده در همه سال های فعالیت خود در رشته هندبال سالنی و ساحلی، مقام های متعددی را به دست آورده است. خبرنگار هفته نامه «مشعل» با این ملی پوش هندبالیست، گفت وگویی انجام داده است که مشروح آن در ادامه می آید.
همکاری با صنعت نفت را از چه سالی آغاز کردید؟
سال 1391 به صورت پیمانکار در اداره عملیات دریایی شرکت ملی نفت ایران در خارگ مشغول به فعالیت شدم. پس از5 سال کار در این بخش به امور اداری اداره صادرات منتقل شدم. سال 1400 هم مشمول سهمیه ایثارگری شدم و توانستم به صوت رسمی فعالیت خود را ادامه دهم.
از چه زمانی ورزش را آغاز و آن را به صورت حرفه ای دنبال کردید؟
از دوران دبستان در رشته های ورزشی شنا، کاراته، کیک بوکسینگ فعالیت می کردم و در ادامه رشته های فوتبال و فوتسال را نیز به صورت حرفه ای ادامه می دادم. در سال 1389 ورزش هندبال را به صورت حرفه ای آغاز کردم. با توجه به تلاش و استعدادی که در این رشته ورزشی داشتم، سال 1390 برای حضور درتیم ملی نوجوانان هندبال انتخاب شدم و با همراهی این تیم، اولین تجربه ملی خود را پشت سر گذاشتم.
چگونه به این رشته ورزشی جذب شدید؟
حضور در رشته هندبال ساحلی، یک انتخاب خودخواسته بود؛ البته این انتخاب در شرایطی رخ داد که هیچ تصوری از این رشته ورزشی نداشتم. با ورود به این رشته موفق شدم به عضویت تیم ملی بزرگسالان هندبال ساحلی درآیم و البته آن زمان کوچک ترین عضو تیم ملی نیز به شمار می رفتم. بعد از پایان دوره سربازی، حضورم در تیم ملی هندبال ساحلی ادامه یافت. در مسابقات 2015 عمان شرکت کردم و دربازی با تیم ویتنام، به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شدم. در سال 2017 نیز در مسابقات آسیایی تایلند شرکت داشتم و تیم به مقام سوم آسیا دست یافت. سال 2022 با شکست تیم قطر موفق شدیم عنوان قهرمانی آسیا را به دست آوریم و در همین سال با حضور در مسابقات جام جهانی یونان، در فهرست 40 بازیکن برتر جام جهانی قرار گرفتم. نزدیک به یک سال به دلیل آسیب دیدگی از ناحیه کتف نتوانستم در اردوهای تیم ملی حضور داشته باشم اما بعد از پایان دوره نقاهت و بهبود کامل، دوباره به تیم ملی هندبال ساحلی پیوستم و با حضور در مسابقات آسیایی، عنوان نایب قهرمانی را کسب کردیم و موفق به کسب سهمیه حضور در مسابقات جام جهانی شدیم.
شما در رشته های مختلف ورزشی دیگری فعالیت داشتید و موفقیت هایی را هم کسب کردید، چرا هیچ کدام از آنها را به عنوان ورزش اصلی خود انتخاب نکردید؟
رشته هندبال سال 1350 وارد ایران شد و چهار سال بعد فدراسیون این رشته ورزشی ایجاد شد؛ در واقع هندبال در دهه 60 وارد جزیره خارگ شد. در آن زمان، ورزشکاران این رشته در زمین های آسفالت این ورزش را دنبال می کردند؛ به همین دلیل من از کودکی، با این ورزش آشنا بودم؛ این در حالی است که دو برادر دیگرم هم که البته هردو در صنعت نفت مشغول به کارند، ملی پوش هندبال بودند.عماد، یکی از برادرانم، از من خواست در تمرین های آنها حضور داشته باشم. آن زمان بود که متوجه شدم در این رشته استعداد دارم و همین مساله سبب شد تا فعالیت حرفه ای خود در رشته هندبال را آغاز کنم.این راهم بگویم که در کنار این ورزش، رشته هایی همچون شنا را با کسب قهرمانی استانی و کشوری، فوتسال و بازی در لیگ استان هم دنبال می کردم، اما مربی ها معتقد بودند در رشته هندبال استعداد بیشتری دارم و همین سبب شد به صورت حرفه ای، این رشته را دنبال کنم.
با توجه به سکونت خود در جزیره خارگ؛ امکانات موجود برای فعالیت در این رشته را چگونه ارزیابی می کنید؟
زمانی که هندبال را در سالن ادامه می دادم، از نظر امکانات سخت افزاری شرایط خوبی داشتیم، اما در جزیره خارک، زمین مناسبی برای هندبال ساحلی نداریم و من تنها هنگام حضور در اردوهای تیم ملی می توانستم تمرینات خوبی داشته باشم. این مساله باعث تعجب بسیاری از افراد می شد؛ تعجب از این که چرا در جزیره ای که من زندگی می کنم و پوشیده از ساحل است، زمین ساحلی مناسب برای تمرین وجود ندارد.
تا چه سنی می توان این رشته را ادامه داد؟
با توجه به پستی که ورزشکار در هندبال بازی می کند، عمر حضور در این رشته ورزشی مشخص می شود. در برخی پست ها اگر آمادگی جسمانی خوبی داشته باشیم، تا 35 سالگی و در برخی پست ها مانند گلر تا 42 سالگی امکان ادامه فعالیت در این رشته به خصوص در تیم ملی وجود دارد. اما در کل می توان گفت عمر حرفه ای ورزش هندبال تا 38 سال است.
تمرینات خود را برای آمادگی در هندبال ساحلی چگونه دنبال می کنید؟
تمریناتم در اردوی تیم ملی به صورت هفتگی برگزار می شود که ممکن است این اردو در شمال، جنوب یا هر شهر دیگری از ایران برگزار شود؛ در کنار آن، با توجه محل سکونت و کارم در جزیره خارگ، 8 ساعت مشغول به کارمی شوم و بعد از پایان ساعت کاری، فعالیت ورزشی خود را براساس برنامه ای که مربی در اختیارم قرار داده است، انجام می دهم تا آمادگی جسمانی خود را برای حضور در مسابقات حفظ کنم.
رشته هندبال را از نظر استعداد صنعت نفت به خصوص در خارگ چگونه ارزیابی می کنید؟
جزیره خارگ معمولا ورزشکارانی را به تیم ملی معرفی کرده است؛ به خاطر دارم در سال 2010 میلاد علیزاده که از دوستان و همکلاسی هایم در مدرسه بود، در مسابقات جهانی دانش آموزی هندبال حضور داشت و نایب قهرمان جهان شد. در حوزه تیمداری نیز می توان که گفت خارگ همیشه موفق عمل کرده است و در لیگ دسته یک تیم دارد.طی دو سال گذشته با توجه به اینکه زمان بیشتری داشتم، تمرین با 24 بازیکن را آغاز کرده و در حال حاضر یک تیم خوب برای حضور در مسابقات آماده شده است. با توجه به اینکه ورزش نفت نمی تواند به طور مستقیم در ورزش حرفه ای حضور داشته باشد، تصمیم گرفتم در صورت تامین زمین ساحلی مناسب با چند بازیکن از پایه در رشته هندبال ساحلی تمرین کنم تا آنها در آینده بتوانند جای من را در این رشته ورزشی بگیرند. در این زمینه در جلسه شورای ورزش که حضور داشتم، پیشنهادهایی ارائه دادم و امیدوارم هرچه سریع تر چنین اتفاقی رخ دهد. البته با توجه به ظرفیت هایی که در جزیره خارگ وجود دارد، امیدوارم شرایطی فراهم شود تا فدراسیون ورزش های ساحلی در این جزیره تشکیل شود؛ در صورت تامین اعتبار لازم، می توانیم میزبانی رخدادهای آسیایی را داشته باشیم.
تا چه اندازه این امکان وجود دارد که در آینده نزدیک، به یکی از لژیونرهای کشور در این رشته تبدیل شوید؟
در گذشته مصاحبه ای با هفته نامه مشعل داشتم و در آن زمان قول داده بودم که به یکی از بازیکنان لژیونر تبدیل شوم. 3 سال پیش یک تیم از عمان درخواست همکاری به من داد، اما در آن زمان ازدواج کرده بودم و متاسفانه به همسرم ویزا ندادند؛ به همین دلیل ترجیح دادم تا این پیشنهاد را رد کنم. هرچند در حال حاضر نیز پیشنهادهایی در این زمینه دارم، اما اصلا به آن فکر هم نمی کنم،زیرا ترجیح می دهم در کنار خانواده ام باشم؛ پیشنهادهایی هم از تیم های اروپایی داشتم و همسرم نیز به چنین اقدامی راضی است، اما با توجه به اینکه از نظر شغلی در شرایط مناسبی قرار دارم و پدر و مادرم نیز در سنی هستند که باید در کنارشان باشم، ترجیح می دهم تنها فعالیت در تیم ملی را ادامه دهم.
در پایان بگویید به بحث مربیگری در این رشته فکر می کنید؟
در زمینه مربیگری در این رشته باید بگویم بازیکنان ملی که در مسابقات جهانی عنوان یا مقامی کسب می کنند؛ به صورت خودکار مدرک مربیگری درجه 2 یا درجه 3 را از فدراسیون دریافت می کنند، اما در حال حاضر با توجه به هیجان و ظرفیت ورزشی بالایی که دارم، فکر نمی کنم بتوانم تا مدت ها به عنوان مربی کنار زمین قرار گیرم؛ البته اما اگر زمانی به این نتیجه برسم که می خواهم به عنوان یک مربی فعالیت کنم، از تجربه هایی که طی این سال ها به عنوان بازیکن به دست آورده ام، برای کمک به این رشته استفاده خواهم کرد.