آموزشی زیاد است و در بیشتر موارد با هزینه شخصی این دوره ها را برگزار می کنیم. در انجمن حتی سیستم و پرینتر و خلاصه امکانات دیگر هم نداریم. انجمن های علمی باید مطالبه گری را در میان دانشجویان زنده کند و ما هم صادقانه این مطالبات را مطرح می کنیم. دانشگاه صنعت نفت باید یک پلتفرم آنلاین برای ارائه نکات دانشگاهی داشته باشد، اما ندارد. ما دنبال اجرای چنین پلت فرمی هستیم و امیدواریم که حمایت شود تا آن را اجرایی کنیم.
تا آخرش می مانیم
خوابگاه پسران در ساختمانی قدیمی دوطبقه قرار گرفته است. در هر اتاق چهار تخت قرار دارد، اما لزوما همه آنها پر نیستند. اولی ها در یکی از راهروهای طبقه اول هستند، اتاقشان سه نفره است؛ یک پنجره بزرگ رو به محوطه که با پرده پوشیده شده و وسایل روی میز نشان از حضور سه جوان پر شروشور در اتاق دارد. در آخر گفت وگوهای کوتاهم با آنها پرسیدم «تا آخرش می مانی؟» و بیشترشان گفتند می مانند. آرمان رنجبر، ورودی سال 1403 در رشته مهندسی نفت و از شیراز به آبادان آماده است. او می گوید: «قبل از انتخاب رشته درباره دانشگاه تحقیق کردم و مشخص شد این دانشگاه در صنعت نفت پیشرو است. دانشگاه های دیگر هم بودند، اما با توجه به شرایط خودم و شرایط دانشگاه که فرصت دوره های کارآموزی و رابطه با صنعت و فرصت های کاری را دارد، اینجا را انتخاب کردم. امید زیادی برای جذب در صنعت نفت دارم و تلاش زیادی هم خواهم کرد. دانشگاه و خوابگاه فضای خوبی دارد، اساتید خوبی هم دارد. من می مانم و این مسیر را ادامه می دهم.» عرفان عطرچی، ورودی سال 1403 در رشته مهندسی نفت که از تهران به آبادان رفته است. می گوید: «دور شدن از شهر و خانواده برایم سخت بود، اما به نفت علاقه زیادی داشتم. قبل از انتخاب رشته با ورودی های قبلی رشته نفت دانشگاه های دیگر صحبت کردم و پرسیدم کدام دانشگاه بهترین خروجی ها را دارد و قوی ترین دانشجوها را به صنعت می فرستد و متوجه شدم این دانشگاه جذب نفت بیشتری دارد. اینجا هم امکانات رفاهی و درسی و اقامتی خوبی داریم و در کنار آن کمک هزینه کلی و تحصیلی و کمک هزینه نخبگی هم داریم. در دانشگاهی مثل امیرکبیر کلی رشته وجود دارد، اما تخصصی در آن وجود ندارد، اما اینجا دانشگاه خاصی است چون دانشگاه تخصصی صنعت نفت است. اینجا شهر کوچکی است که امکانات کمی دارد، ما هم هفته ای یک یا دو بار داخل شهر هم می رویم، ولی بیشتر در دانشگاه هستیم. و اینکه من هم تا آخرش می مانم.»
احمدرضا بامدی، اهل مسجدسلیمان است، می گوید تعداد زیادی از اقوامش در صنعت نفت بوده اند و به همین دلیل او به این رشته علاقه مند شده است. او که ورودی سال 1403 در رشته مهندسی نفت است، درباره دانشگاه می گوید: «دانشگاهی که 86سال قدمت دارد، حتما درس خواندن در آن ارزش دارد و درس خواندن و تردد در آن حس افتخار و غرور دارد. اینجا محیط دانشجویی و خوابگاهی خوب و شرایط منظمی دارد و من هم تلاشم را می کنم که تا آخرش بمانم.»
امیرمحمد شیخی هم ورودی سال 1403 در رشته مهندسی نفت است. سنش را می پرسم، می گوید: «19 سال و 5 روز. تولدم را امسال اینجا گرفته ایم. پدرم در پالایشگاه شازند است و مادرم خیلی من را به آمدن به دانشگاه نفت ترغیب کرد. خودم هم این رشته را دوست داشتم و از قبل این دانشگاه را می شناختم و می دانستم که سطح خوبی دارد. می خواهم بمانم و اصلا به ماندن در این صنعت فکر می کنم.» علی نیک روش، ورودی سال 1402 در رشته سیستم های انرژی است. او درباره دلایل انتخاب این رشته و دانشگاه می گوید: «ارتباط نزدیک این دانشگاه با صنعت و رتبه علمی دانشگاه و سابقه تاریخی آن برایم مهم بود. اینجا می توانیم ارتباطات و تجربه های میدانی داشته باشیم. ما در تحصیل کم نمی گذاریم، اما اگر فرصت تجربه اندوزی و حضور در مناطق عملیاتی هم فراهم شود، موثرتر خواهیم بود و به جای مشاوران از بیرون صنعت می توانند از دانشجویان این دانشگاه استفاده کنند. این به نفع دانشگاه و دانشجو و وزارت نفت خواهد بود. مقایسه رسمی از عملکرد دانشگاه ها ندارم، اما مطالبات اساتید اینجا از دانشجویان اگر از اساتید دانشگاه های تهران، شریف و امیرکبیر بیشتر نباشد، کمتر نیست. اساتید رتبه های علمی بالایی دارند و پروژه هایی که تعریف می کنند، سطح بالایی دارد.» علی ساری، کارشناسی خود را در دانشگاه آزاد امیدیه گرفته و حالا برای ادامه تحصیل در کارشناسی ارشد مهندسی نفت خود را امسال به آبادان آمده است و می گوید: «سطح دانشگاه بالاست و اساتید یا از بدنه نفت و یا در ارتباط با صنعت نفت هستند و دسترسی به آنها بالاست و این ارتباط در نوشتن پایان نامه و کاریابی تاثیر زیادی دارد. این دانشگاه و دانشگاه نفت اهواز اولین و تنها انتخابم بود که خداراشکر قبول شدم. به نظر من زمینه کار وجود دارد و اگر سطح علمی دانشجو بالا باشد و نرم افزارهای لازم را یاد گرفته باشیم، حتما فرصت های شغلی هم وجود دارد.» پیام مرادی، نخبه وظیفه دانشگاه صنعت نفت است. او درباره دلایل خود برای حضور در این رشته و دانشگاه می گوید: «دانشگاه و سطح علمی آن رضایت بخش است و ارتباط خوبی بین دانشگاه و نفت وجود دارد. امکانات رفاهی خوبی هم داریم . من در حال حاضر نخبه وظیفه دانشگاه هستم؛ در شرایط نخبه وظیفه یک پروژه یا کار آزمایشگاهی را در قالب دوران سربازی (14 تا 19 ماه) می گذرانیم. من هم دوست دارم تا آخر بمانم، اما باید شرایط ماندن و کار کردن باشد! الان شرایط مهیا نیست، اما امیدمان زیاد است. صرفا بحث پول و استخدام شدن نیست، ما انتخاب کردیم که در این صنعت باشیم و تلاشمان را هم می کنیم تا بهترین عملکردهای علمی را داشته باشیم و از آن طرف می خواهیم به ما بها داده شود و جایگاه علمی رشته را بدانند. اما الان زمینه فراهم نشده است.» رضا حاتمی، دانشجوی ارشد مهندسی بازرسی فنی است و در نوبت نخبه وظیفه شدن قرار دارد. او می گوید: «از همان سال 95 که برای کارشناسی آمدیم، اینجا را خانه خودمان می دانیم. با ما نامهربانی هم شده، اما دلخور نمی شویم و خانه را ترک نمی کنیم. فضای دانشجویی و امکانات رفاهی دانشگاه خوب است، اما در چند سال اخیر به خصوص بعد از کرونا برخی موارد کیفی افت داشته است. در گذشته رتبه های برتر کنکور به واسطه فرصت استخدام، این رشته را بیشتر انتخاب می کردند، اما الان رتبه های برتر این انتخاب را ندارند. من خودم رتبه 5 بودم و می توانستم شهید بهشتی تهران را انتخاب کنم، اما اینجا را انتخاب کردم و اگر امتیاز جذب و استخدام باشد، باز هم رشته نفت انتخاب رتبه های تک رقمی قرار می گیرد.»
تغییر منوی غذا مطابق سلیقه دانشجویان
هنگام ظهر و محوطه اطراف خوابگاه به سمت سلف مرکزی شلوغ شده است. دانشجویان پسر در محوطه خوابگاه و سلف می توانند با لباس راحتی تردد کنند. وارد سلف که می شویم، دانشجویان با دیدن چند نفر غریبه با لباس فرم، توجهشان جلب می شود و کمی بعد پراکنده می شوند. چند نفر که غذایشان را تمام کرده اند، راضی می کنم حرف بزنند و اما مثل خیلی از موضوعات دیگر، راضی کردن نسل جدید به حرف زدن کمی سخت است؛ کوتاه حرف می زنند یا نمی خواهند اسمشان را بگویند. امیرجعفری، مسئول اتوماسیون دانشگاه مستقر در سلف است. او می گوید طی هر وعده ناهار یا شام 450 تا 550 پرس غذا داریم و غذای خوابگاه خانم ها جداگانه منتقل می شود. منوی غذایی شنبه تا چهارشنبه دو نوع غذاست و آخر هفته تک منو می شود. غذاها دو هفته یک بار تغییر می کند و شورای صنفی، مسئول رستوران و معاونت پشتیبانی، کیفیت غذا را بررسی می کنند و اگر دانشجوها استقبال نکنند، آن غذا حذف می شود. چون بیشتر دانشجوها در سن و سال رشد هستند، غذاهای فوری و برنجی را بیشتر دوست دارند.»