معیار دوست خوب
امام حسین (ع) فرمودند: «اُوصیکُم بِتَقَوی اللهِ، فَاِنَّ اللهَ قَد ضَمِنَ لِمَنِ اتَّقاهُ اَن یُحَوِّلَهُ عَمّا یَکرَهُ اِلی ما یُحِبُّ شما را به تقوای الهی سفارش می کنم. هر کس از خدا پروا کند، خداوند تضمین کرده که او را از آنچه نمی پسندد، به آنچه می پسندد، متحول سازد.» (تحف العقول، ص ۱۷۰)
شرح حدیث:
«تقوا»، بزرگترین توصیه خداوند به بندگان است. آیات آن، در بردارنده هشدارهایی است که آسیب ها و ضررهای بی تقوایی و بی پروایی و پیروی از نفس اماره و متابعت از شیطان را به یاد می آورد و فرجام نیک اهل تقوا و عاقبت شوم بی تقوایان را نشان می دهد. خدا با اهل تقواست، هوای آنان را دارد، کمکشان می کند، از خطرنجاتشان می دهد و در آخرت هم بهترین پاداش ها و برترین نعمت های بهشتی را در اختیار آنان قرار می دهد. امام حسین(ع) با توصیه به تقوا، به نتایج آن هم اشاره می فرماید؛ از جمله اینکه اوضاع را به نفع بندگانی متقی برمی گرداند. ممکن است دنیاپرستان هوسباز، چند روزی بروبیایی داشته و کامیاب و برخوردار باشند، ولی فرجام خوشی ندارند. قرآن با بیان«إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِینَ »(هود،۴۹) و «وَ الْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوَى »(طه، ۱۳۲ )عاقبت و فرجام نیک را از آنِ تقوا و اهل تقوا می داند. در جای دیگر می فرماید: هر که تقوا داشته باشد، خداوند در کارهایش گشایش ایجاد می کند و از جایی که تصورش را نمی کند، به او روزی می رساند.(سوره طلاق، آیه۲) وعدهتضمین شده الهی برای متقیان آن است که اوضاع ناخوشایند و ناراحت کننده را به شرایط مطلوب و محبوب برای آنان مبدل بسازد.
ویژگی های بارز یــــــــاران امام حسین (ع)
با اندکى تأمل در زندگانى اکثر شهداى کربلا و بررسى سوابق و سیره آنان، به خصوص با دقت در رجزهایى که در میدان نبرد می خواندند، به چهار صفت ممتاز در آنان دست می یابیم که می توان آنها را برجسته ترین امتیازهای یاران اباعبدالله (ع) از سایر مسلمانان و شیعیان آن روز قلمداد کرد.
عشق وافر به امام حسین(ع)
یکى از مهم ترین ویژگى های یاران اباعبدالله (ع)، عشق فزاینده به آن بزرگوار است. بسیارى از مسلمانان عصر امام حسین (ع) به آن بزرگوار ارادت می ورزیدند، اما ارادت اصحاب اباعبدالله (ع) به آن حضرت، از مرز محبت های معمولى به مراتب فراتر رفته بود؛ به گونه ای که نزد ایشان خود را فراموش کرده، از جان و مال و آبروى خویش می گذشتند؛ جلب رضایت آن بزرگوار، برایشان از همه چیز مهم تر بود. براى خشنودى ایشان بزرگ ترین ایثارها را به آسانی انجام می دادند. طبرى می نویسد: «وقتى اصحاب حسین دیدند دشمنان زیاد شده اند و آنان نمی توانند جان حسین و خودشان را حفظ کنند، براى کشته شدن پیش روى حسین بر هم سبقت می گرفتند.» ولى شواهد موجود نشان می دهد برخىاز آنان به علت نگرانى از تنهایى حضرت(ع)، در سبقت جستن برای شهادت، تردید می کردند. با دقت در سخنان شهداى کربلا معلوم می شود آنان منافقان و دشمنان پنهان دین را بر اساس نحوه برخوردشان با امام حسین (ع) شناسایى می کردند.
ایمان راسخ به آینده روشن و سعادت بخش
اطمینان به نویدهاى الهى و اعتقاد راسخ به پاداش الهى، از دیگر امتیازهای یاران سیدالشهدا(ع) به شمار می آید. آنان یقین داشتند به محض شهادت به فلاح و رستگاری نایل آمده، جایگاه رفیعی در انتظارشان است. این معنا به طور مکرر در اشعار و سخنان آنان در روز عاشورا مطرح شده است.
آنان با تکیه بر ایمان به آخرت، مرگ را بر خود آسان می کردند و در برابر زخم های سوزناک شمشیرها و نیزه ها و در حلقه محاصره صدها نیروی سراپا مسلح، صبر و استقامت به خرج می دادند. عبدالرحمان أرحبی، کسی که همراه مسلم نامه سیدالشهدا(ع) را از مکه برای کوفیان برده بود، وقتی کثرت شمشیرها و نیزه های دشمن را مشاهده کرد، با نفس خود چنین سخن می گفت:
«صبرا علی الأسیاف والأسنّه صبرا علیها لدخول الجنه.»؛ [ای نفس] برای دخول بهشت در برابر شمشیرها و نیزه ها بردباری کن.
برخوردارى از معیارى صحیح براى شناخت نفاق
با دقت در سخنان شهداى کربلا معلوم می شود آنان منافقان و دشمنان پنهان دین را بر اساس نحوه برخوردشان با امام حسین (ع) شناسایى می کردند؛ به گونه ای که با مقایسه دشمنان سیدالشهدا (ع) با دشمنان رسول اکرم (ص) و امیر مؤمنان (ع)، بی درنگ پى به نفاق آن ها می بردند. نافع بن هلال [یا هلال بن نافع]، خطاب به حضرت چنین می گوید: «ای فرزند رسول خدا (ص) تو خود می دانی جدت رسول خدا (ص) نتوانست دوستی خود را در دل همه مردم جای دهد و آنان را مطیع خود سازد. در میان مردم منافقانی بودند که به او وعده نصرت می دادند، ولی در دل مکر می کردند. با سخنانی شیرین تر از عسل پیش روی آن حضرت زبان می گشودند، ولی پشت سر ایشان با اعمالی تلخ تر از حنظل رفتار می کردند تا آن که خدای تعالی، روح مقدس او را قبض کرد. پدرت علی(ع)نیز چنین بود؛ مردمی مردانه به یاری او برخاستند و در راه او با ناکثین و قاسطین و مارقین جنگیدند،[ولی جمعی] تا زنده بود با او دشمنی و مخالفت ورزیدند تا آن که أجلش رسید و به رحمت و رضوان خدا پیوست. تو نیز امروز نزد ما همان حالت را داری، هرکس عهدش را شکست و بیعتش را نقض کرد، جز به خود به دیگری ضرر نرسانید، خدا از او بی نیاز است.» سخنان نافع حاکی از آن است که وی رهبران دینی و الهی، اعم از پیامبر(ع) و امیرمؤمنان(ع) و امام حسین(ع) را بهترین معیار برای ارزیابی سلامت جریان های سیاسی و اجتماعی می دانست و معتقد بود برای ارزیابی خلوص افراد باید به میزان التزام عملی شان به دستورات رهبران الهی توجه شود.
از منظر نافع، ملاک نفاق تنها تناقض در گفتار و یا تهافت گفتار با نیات باطنی نیست، بلکه یکی از روشن ترین مظاهر نفاق، تأیید زبانی در کنار مخالفت عملی با رهبران دینی جامعه است؛ از این رو، وی وقتی پیمان شکنی عملی شیعیان کوفه با امام (ع) را مشاهده کرد، بدون هیچ گونه تردیدی آنان را با منافقان عصر نبوی و حکومت علوی مقایسه کرد.
دشمنى با دشمنان امام حسین (ع)
از دیگر ویژگی های بارز و ممتاز یاران امام حسین (ع) دشمنى با دشمنان اهل بیت (ع) بود. آنان برخلاف مردمان معاصر خود که به راحتى با دشمنان دین و امامشان مصالحه و در دین خدا مسامحه می کردند و به اصطلاح امروزی ها، اهل تساهل و تسامح بودند، هرگز حاضر به همراهى با بنی امیه نشدند. آنان همه چیز را بر اساس مدارا و محبت تفسیر نمی کردند، بلکه در کنار محبت به امام خود، با دشمنان آن حضرت دشمنى می ورزیدند و به آن حضرت می گفتند: «إنّا على نیّاتنا و بصائرنا نوالى من والاک و نعادى من عاداک»؛ ما قلبا و بر اساس بصیرت خود، کسى را که شما دوست داشته باشید، دوست داریم و با کسى که شما او را دشمن بدارید، دشمنى می ورزیم.
این خصلت بارز اصحاب امام حسین (ع) موجب شد که آنان هرگز در مبارزه، کوتاه نیامده، حتى یکى از آنان میدان را به نفع دشمن خالى نکندیا با گفتار و کردار خویش، به دشمن باج ندهد و همین موضوع سبب شد آنان در عین شکست ظاهرى، سربلند و مفتخر گردیده، آوازه عزتشان در کران تا کران عالم طنین افکن شد.
عطر ماندگار: بیانات مقام معظم رهبری
اسلام زندهبه عاشورا و حسین بن علی (ع) است
هیچ وقت نباید امت اسلامی و جامعه اسلامی ماجرای عاشورا را به عنوان یک درس، به عنوان یک عبرت و به عنوان یک پرچم هدایت از نظر دور بدارد. قطعا اسلام، زنده به عاشورا و به حسین بن علی (ع) است. همان طور که فرمود: «و انا من حسین»؛ بنابراین معنا،یعنی دین من، ادامه راه من، به وسیله حسین (ع) است. اگر حادثه عاشورا نبود، اگر این فداکاری عظیم در تاریخ اسلام پیش نمی آمد، این تجربه، این درس عملی، به امت اسلامی داده نمی شد و یقینا اسلام دچار انحرافی می شد. از قبیل آنچه که ادیان قبل از اسلام دچار آن شدند و چیزی از حقیقت اسلام، از نورانیت اسلام باقی نمی ماند. عظمت عاشورا به این است. (01/09/139
بیانیه شورای عالی فرهنگی وزارت نفت در پی جسارت به ساحت قرآن
شورای عالی فرهنگی وزارت نفت با صدور بیانیه ای، به نمایندگی از تمام مدیران و کارکنان خدوم صنعت بزرگ نفت، ضمن محکوم کردن شدید اقدام نابخردانه جسارت به ساحت قرآن مجید، به تأسی از مقام معظم رهبری خواستار تحویل عامل این جنایت به دستگاه های قضایی کشورهای اسلامی شد.
متن این بیانیه به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون (سوره حجر، آیه۹) خبر اهانت و هتک حرمت به ساحت قدسی قرآن کریم در سوئد، موجب تأثر و تأسف عمیق گردید و خشم همه مسلمانان جهان را برانگیخت. قرآن کتاب مقدس همه مسلمانان جهان است و تعالیم روح بخش آن، هدایت گر همگان و تعالی بخش فطرت های پاک انسان هاست و دشمنی با قرآن، دشمنی با هدایت، کمال خواهی و تعالی دوستی است. تکرار این اقدام جنون آمیز و هتک حرمت و اهانت سازمان یافته به ساحت قدسی قرآن کریم با مجوز رسمی و پشتیبانی دولت سوئد، نشان از اوج ناتوانی و سرافکندگی غرب و تفکر معنویت ستیز آنان در مقابله با فرهنگ ناب اسلامی دارد. پر واضح است دنیای استکبار قدرت مواجهه با استدلال قوی مبتنی بر کلام نورانی قرآن را ندارد و گسترش روزافزون نورانیت اسلام، معنویت و گرایش به توحید و خداپرستی را خطر جدی برای زوال روزافزون فرهنگ منحط خود می داند. شورای عالی فرهنگی وزارت نفت به نمایندگی از تمام مدیران و کارکنان خدوم صنعت بزرگ نفت، ضمن محکوم کردن شدید این اقدام نابخردانه، به تأسی از مقام معظم رهبری، خواستار تحویل عامل این جنایت به دستگاه های قضایی کشورهای اسلامی است.
شورای عالی فرهنگی وزارت نفت
31 تیر ماه ۱۴۰۲