
شطرنج باز شرکت گاز خراسان رضوی:
می خواهم الهام بخش دیگران باشم
مشعل | در سکوتی که روی صفحه شطرنج نشسته، مهره ها بی صدا جان می گیرند؛ گویی هر خانه، قصه ای از اراده و تمرکز را در دل خود پنهان کرده است. برای بسیاری، شطرنج بازی ذهن و چشمان تیزبین است، اما برای محسن حسینی که به عنوان روشندل در روابط عمومی شرکت گاز خراسان رضوی فعالیت می کند، شطرنج قبل از آنکه بر صفحه سفید و سیاه جریان داشته باشد، در ذهن روشن و بی مرزش شکل می گیرد. انگشتانش آرام روی صفحه برجسته شطرنج حرکت می کند؛ حرکاتی منظم و مطمئن، شبیه قدم زدن در مسیری که سال هاست آن را از بر شده است. خبرنگار ماهنامه مشعل با این روشندل که شطرنج را با درکی فراتر از نگاه بازی می کند گفت و گو کرده است که در ادامه می خوانید.
محسن حسینی متولد نخستین روز اسفند ۱۳۵۸ در مشهد، شطرنج را نه با چشم بلکه با ذهن می بیند؛ ذهنی که در هر حرکت، مسیر پیروزی را پیش بینی می کند و سال ها تمرین، تجربه و پشتکار را در یک لحظه به نمایش می گذارد، اما مسیر زندگی او از همان کودکی با چالش های بزرگ همراه شد. در ۱۰سالگی بینایی خود را از دست داد و وارد مدرسه نابینایان شد. حسینی از کودکی اش چنین روایت می کند: از کودکی با مشاهده اطرافیان و دوستانم که با شور و اشتیاق شطرنج بازی می کردند، من هم علاقه مند به این رشته شدم. ذهنم تشنه یادگیری بود و تصمیم گرفتم شطرنج را جدی دنبال کنم.
جرقه عشق به شطرنج
حسینی از سال ۱۳۷۵ شطرنج را آغاز کرد؛ با ذهنی روشن و قلبی پرامید، پا به میدان رقابت هایی گذاشت که هر کدام سکوی موفقیتی تازه برای او شد. او می گوید: با علاقه وارد این مسیر شدم و همیشه تلاش کردم ثابت کنم که نابینایی مانع رشد و موفقیت در ورزش و زندگی نیست. پیش از ورود به شرکت ملی گاز ایران، در همان سال ها در مسابقات شطرنج نابینایان شرکت کردم و تیمی که در آن حضور داشتم، به مقام سوم کشور رسید. آن رقابت ها نقطه عطفی در مسیرم بود. با ورود به شرکت ملی گاز ایران در سال ۱۳۸۲ حضور او در رقابت ها وارد مرحله جدیدی شد. در مسابقات داخلی شرکت ملی گاز ایران از جام دهه فجر تا جام رمضان، همیشه یکی از نفرات اول تا سوم بود و همین موفقیت ها سبب شد به تیم شرکت ملی گاز ایران راه پیدا کند. حسینی با لبخندی آرام می گوید: هر رقابتی برای من فرصتی است تا ذهنم را فعال نگه دارم و توانایی هایم را نشان دهم و هر برد و حتی هر شکستی، درس پیروزی برای آینده به همراه دارد. وقتی از معنای حضور در مسابقات می پرسم، پاسخش ساده اما عمیق است: می خواستم به همکارانم نشان بدهم که یک فرد نابینا می تواند خیلی از کارها را انجام دهد؛ حتی رقابت با افراد بینا در شطرنج.برای حسینی، رقابت ها فقط یک موفقیت شخصی نبود؛ بلکه پیامی روشن داشت، معلولیت مانع نیست؛ فقط بستگی به دیدگاه و نگاه ها دارد.
خانواده و مربیان؛ ستون های موفقیت
در میان تمام حرکت های آرام و حساب شده محسن حسینی، رد حضور خانواده اش همیشه پیداست؛ پشتوانه ای محکم که نقش بسیار مهمی در مسیر پیشرفت او داشته است.
در ابتدا خانواده چندان موافق ورودش به مسابقات نبودند، اما زمانی که دیدند شطرنج، ذهن و روحیه اش را تقویت کرده، به بزرگ ترین حامیانش تبدیل شدند. همسرش از همان آغاز مشوق اصلی اش بود؛ همراهی که در تمام مسیر تمرین ها و کلاس ها کنارش ایستاد و او را تشویق کرد تا شطرنج را جدی دنبال کند. حمایت نزدیکان، به ویژه برای ورزشکاران توان یاب و نابینا، اعتماد به نفس و انگیزه ای دوچندان می آفریند. حضور خانواده برای او همچون پلی است میان ذهن فعال و دنیای واقعی. در کنار خانواده، نقش مربی او، پاشانجاتی در موفقیت ها بسیار پررنگ بود.
نشست های خصوصی، کلاس های ذهن برتر و همراهی های پیوسته، تکنیک های او را ارتقا داد و اعتماد به نفسش را تقویت کرد. علاقه حسینی به سبک های فکری شطرنج باعث شد نجاتی او را به ادامه مسیر و حضور جدی تر در مسابقات ترغیب کند.
وقتی زمان کم است، اما اراده زیاد
شطرنج برای حسینی، ابزار تمرین ذهن، تمرکز و تصمیم گیری است و معتقد است: شطرنج ذهن را فعال می کند و در تصمیم گیری های زندگی و محیط کار تأثیر مثبت دارد. تمرکز، صبر و تحلیل دقیق در بازی، به من کمک کرده که در اداره و خانواده درست و کم خطا تصمیم بگیرم. برای او، مسابقات شطرنج تنها میدان رقابت نیست؛ صحنه ای است برای اثبات توانایی و اراده. چه در شرکت ملی گاز و چه در مسابقات استان خراسان رضوی، بارها مقابل قهرمانان و افراد بینا ایستاده و هر بار محدودیت ها را به فرصتی تازه تبدیل کرده است.
یکی از خاطرات شیرینش به سال ها قبل بازمی گردد؛ زمانی که در شرکت ملی گاز ایران با یکی از شرکت کنندگان صحبت کرده و به او گفته بود بهتر است مقابلش بازی نکند، چون در ۹ حرکت مات می شود. رقیب با خنده پاسخ داده بود: اگر مات شوم، همه بازی هایم را می بازم، اما سرنوشت همان جا شگفتی آفرید؛ در همان 9 حرکت، دقیقا همان طور که گفته بود، حریف را مات کرد. شطرنج، به معنای واقعی، شکل دهنده مسیر زندگی او شده است. او می گوید: تصمیم گیری هایم دقیق تر شده است. هر حرکت در شطرنج مرا آماده می کند تا تصمیم های درست و کم خطا بگیرم.
از بزرگ ترین چالش های حسینی و بسیاری از نابینایان در رقابت ها، نیاز به وجود منشی میز است؛ موضوعی حیاتی که او بارها بر ضرورت توجه داوران و برگزارکنندگان مسابقات به آن تأکید کرده است.
حسینی می گوید بازی بدون منشی، به ویژه مقابل رقبای بینا، بسیار دشوار است؛ زیرا کوچک ترین خطا در ثبت حرکت ها یا اعلام آنها می تواند نتیجه را تغییر دهد. با این همه هیچ چالشی نه دلسردم کرد و نه مانع حضورم در میدان رقابت شد.
از چهار اسب تا دفاع هندی
حسینی تمرینات خود را در خانه و با استفاده از منابع و کتاب های صوتی شطرنج دنبال می کند او در مورد تمرینات معتقد است: تمرینات من صرفا برای مسابقه نیست؛ برای تقویت ذهن و آماده بودن در برابر چالش های زندگی است. رقابت با افراد قوی تر انگیزه ام را دوچندان می کند و حتی شکست ها باعث پیروزی های آینده می شوند.
او در مسابقات از روش ها و راهبردهای مشخصی استفاده می کند. سبک او ترکیبی است؛ برای مهره سفید معمولا بازی چهار اسب را انتخاب می کند؛ سبکی که به گفته خودش در بسیاری از مسابقات به برد ختم شده است. در رقابت های شرکت ملی گاز ایران نیز همین روش را به کار گرفت و از هفت مسابقه، پنج برد و دو مساوی گرفت؛ بدون حتی یک باخت.
برای مهره سیاه، اغلب سراغ دفاع هندی شاه می رود؛ او باور دارد نگاه دقیق مربیان و تحلیل بازی شطرنج بازان حرفه ای، نقش مهمی در شکل گیری سبک او داشته است و به این نکته اشاره می کند: الگوها و تمرینات ذهنی باعث شده است حتی بدون مربی، روزانه بتوانم خودم را آماده و حرکات را پیش بینی کنم.
تمرینات حسینی، بازتابی روشن از پشتکار، صبر و نظم ذهنی اوست؛تمریناتی که کمک می کند در رقابت های واقعی سریع و دقیق تصمیم بگیرد.
الگو بودن، پیام انگیزشی موفقیت
حسینی نه تنها به موفقیت های خود افتخار می کند، بلکه می خواهد مسیر دیگران را نیز روشن کند. پیام او برای سایر توان یابان روشن است: هر رشته ورزشی که علاقه دارید، شروع کنید. ورزش نه تنها جسم و ذهن را تقویت می کند، بلکه اعتماد به نفس و توانایی تصمیم گیری را بالا می برد. او تأکید می کند که ورزش های فکری مانند شطرنج می توانند مهارت ذهنی و سرعت تصمیم گیری را بهبود دهند و از فرسودگی ذهن جلوگیری کنند.
چشم انداز او برای آینده مشخص و هدفمند است. او می خواهد اول در المپیاد نفت مقام اول را کسب، سپس در مسابقات جهانی شطرنج شرکت کند و به مقام قهرمانی برسد. آرزوی قلبی او این است که محدودیت نابینایی را بشکند و نشان دهد که با تلاش، تمرین و پشتکار می توان در عرصه های بین المللی درخشید.
حسینی می گوید: هدف اصلی من این است که ذهنم فعال بماند و نشان دهم نابینایی مانعی برای پیشرفت نیست. می خواهم با شطرنج، مسیر خود را روشن کنم و الهام بخش دیگران باشم.
این اهداف برای او ناممکن نیست. به ویژه وقتی به سابقه او نگاه کنیم؛ کسی که با وجود نابینایی توانسته است راهبردهای شطرنج را آنقدر بیاموزد که حتی بازیکنان بینا و حرفه ای هم از سبک تفکرش بیاموزند.
برای او مهم است الگو باشد نه به خاطر شهرت، بلکه برای ایجاد انگیزه در دیگران. حسینی اهداف بزرگی دارد که با تلاش، صبوری و نگاه به آینده، او را به قله های موفقیت خواهند رساند.حسینی نه تنها برای همکاران و خانواده اش الهام بخش است، بلکه برای تمام جانبازان و توان یابان نیز انگیزه آفرین است. او نشان می دهد که محدودیت ها تنها در ذهن انسان وجود دارند و با علاقه، پشتکار و تمرین مستمر می توان به هر هدفی دست یافت و این حضور و پشتکار، پیام روشنی برای تمام توان یابان دارد: راه سخت است، اما ممکن؛ دشوار است، اما شدنی. وقتی تلاش و صبوری با هم همراه شوند، هیچ محدودیتی نمی تواند انسان را مات کند.
حسینی، شطرنج باز روشندل، ثابت کرد که چشم ها تنها ابزار دیدن نیستند؛ ذهن و اراده می توانند جهان را روشن کنند، مسیرها را بسازند و رؤیاها را تحقق بخشند. هر حرکت او روی صفحه شطرنج، نمونه ای از پشتکار و تمرکز ذهن است و الهام بخش همه کسانی که می خواهند محدودیت ها را به فرصت تبدیل کنند.