روایت «مشعل» از آخرین خداحافظی فرزند   همکار منطقه عملیاتی پارسیان

ستاره ای که در ۱۰ سالگی جاودانه شد

هلما، دختری که با رویای قهرمانی والیبال به باشگاه  رفت و در غروب تلخ لامرد آسمانی شد

مشعل | حمله به ورزشگاه شهید نعیمی لامرد در ۹ اسفند 1404، برای یک خانواده در دل جنوب، پایان یک زندگی و آغاز سال ها داغ و دلتنگی بود؛ روایتی تلخ که هرگز پایان نخواهد یافت و اندوهی بزرگ که رد آن تا همیشه بر دیواره های شهرسنگینی خواهد کرد. هلما سادات احمدی زاده، دختر پرانرژی و دوست داشتنی سیدعلی احمدی زاده، نیروی پیمانکاری اداره ترابری منطقه عملیاتی پارسیان، آن روز برای تمرین بازی والیبال به ورزشگاه رفته بود، اما سرنوشت، پایانی تلخ برای زندگی کوتاهش رقم زد و او در عصر نخستین روز جنگ با حمله ددمنشانه رژیم آمریکایی- صهیونی آسمانی شد. خبرنگار مشعل در گفت وگو با خانواده هلما، روایت آن روز تلخ را از زبان پدر و مادر و آشنایان این شهیده بازگو کرده است؛ دختری که تنها فرزند خانواده بود و با رفتن مظلومانه، نامش آنگونه که می خواست، برای همیشه جاودانه شد.      

برای گفت وگو با خانواده هلما، خودم را به اکران فیلم مستند «برای هلما» به کارگردانی علی تک روستا در مرکز مستند سوره رساندم تا روایت تصویری این مستندسازجوان را از آن روز تلخ ببینم، فضای سالن نمایش سنگین و حزن آلود بود. تماشای مستند زندگی دختری 10 ساله، آن هم در کنارخانواده اش، آسان نبود.

فیلم با تصاویری چشم نواز از نخل ها و فضای گرمسیری لامرد در استان فارس آغاز می شود و قصه زندگی هلما را روایت می کند؛ دختری که عمرش کوتاه بود، اما به بلندآوازگی رسید.

کارگردان با هنرمندی، گفت وگوهای پدر و دختر، خاطرات همکلاسی های هلما و تصاویر دردناک آن عصر سیاه را در کنار هم نشانده بود؛ چنان که کمتر تماشاگری می توانست چشم از پرده بردارد و در برابر هجوم بغض و اشک تاب بیاورد. هرچه فیلم پیش می رفت، صدای گریه و اندوه خانواده و آشنایان هلما در سالن می پیچید؛ گویی آن حادثه تلخ بار دیگر پیش چشمانشان تکرار می شد. با وجود گذشت بیش از 6 ماه از آن روز، بغض های فروخورده نشان می داد زخم این ماجرا همچنان عمیق و تازه است.

هلما در فیلم، دختری شاد، ورزشکار، عاشق والیبال و سرزنده به تصویر کشیده شده است؛ دختری که حضورش امیدی بزرگ در دل خانواده سیدعلی بود، اما این جوانه های زندگی و نوجوانی، ناگهان با بمباران سالن ورزشی لامرد در هم شکست و صفحه زندگی خانواده را به تاریکی عمیقی کشاند.

روایت کارکنان بیمارستان شهر لامرد نیز یکی از تلخ ترین بخش های فیلم بود؛ آنجا که می گفتند ظاهر هلما پس از حادثه، بسیار آرام و تمیز بوده و اثری از خونریزی یا ترکش روی بدنش دیده نمی شده، اما چهره اش به شدت رنگ پریده و زرد شده بود. همین روایت کوتاه، بیش از هر تصویر دیگری، تلخی و هولناکی آن لحظه را نشان می داد.

بابا نرو، پیشم بمان

بعد از اکران فیلم، سراغ سیدعلی احمدی زاده، پدر هلما رفتم تا روایت آسمانی شدن دخترش را از زبان او بشنوم؛ او که 6 ماه است داغ تنها فرزندش بر دلش سنگینی می کند، با لحنی آرام، اما آمیخته به بغض می گوید: آن روز وقتی هلما از مدرسه برگشت، با ذوق و شوق گفت که می خواهد به کلاس تمرین والیبال برود. حدود ساعت 15 و 30 دقیقه ساک ورزشی اش را برداشت و گفت: بابا بریم. او را به سالن رساندم. حدود ساعت چهار به سالن تمرین رسیدیم. معمولا وقتی می رسیدیم، از من می پرسید که می روم یا می مانم، اما آن روز گفت بابا نرو، پیشم بمان. شاید قرار بود همان چند دقیقه همدیگر را ببینیم.

 پدر هلما ادامه می دهد: حدود ۱۰ دقیقه پس از شروع تمرین، هلما به تلفن همراهم زنگ زد و گفت: بابا، می آیی دنبالم؟

من که فکر می کردم منظورش بعد از پایان کلاس است. گفتم: حتما می آیم و از هم خداحافظی کردیم. اما گویا هلما حالش در آن روز بخاطر اینکه دوستانش نیامده بودند مساعد تمرین کردن نبوده و برروی سکو سالن نشسته بوده و منتظر من بوده که دنبالش بروم . اما دیگر زنگی نزد.وی ادامه می دهد: بعدها با خودم فکر کردم شاید من تنها کسی بودم که آن روز با او خداحافظی کردم.

حدود ساعت 17 و 10 دقیقه پدر آماده شده بود تا هلما را از سالن تمرین به خانه بازگرداند، اما پیش از حرکت، صدای انفجاری مهیب شنید که بسیار نگرانش کرد.

سید علی احمدی زاده می گوید: در آن زمان سه صدا شنیدم. دو صدا شبیه به زمین لرزه بود.صدای سوم به قدری شدید و نزدیک بود که احساس کردم در ۱۰۰ یا ۲۰۰ متری از منزلمان رخ داده است.

وی ادامه می دهد: همسرم همان لحظه گفت: علی، هلما را از دست دادیم، اما من امیدوار بودم که چنین اتفاقی نیفتاده باشد. هر دو با عجله به سمت سالن والیبال حرکت کردیم و از صحنه ای که دیدیم، برخود لرزیدیم. سالن ورزشی مورد اصابت موشک دشمن قرار گرفته و آنجا را با خاک یکسان کرده بود؛ آن وقت بود که فهمیدیم هلما از پیش ما رفته است.

وقتی از پدر هلما درباره ویژگی های اخلاقی و رفتاری دخترش پرسیدم، گفت: هلما اگرچه فقط۱۰ سال داشت، اما مثل یک فرد بزرگسال رفتار می کرد. خیلی پرانرژی و پرجنب وجوش بود. در کارهای خانه به من و مادرش کمک می کرد. اگر ماشین می شستم، کنارم می ماند و اگر مادرش کاری داشت، به او کمک می کرد. به نظم و تمیزی خیلی اهمیت می داد و هر وسیله ای را سر جای خودش می گذاشت.

پدر هلما می گوید: والیبال یکی از مهم ترین علاقه مندی های ورزشی هلما بود و خانواده هم با توجه به سابقه ورزشی که در آن وجود داشت، از این انتخاب او حمایت می کرد.

دوست داشتم هلما فوتبالیست شود، اما با علاقه ای که به والیبال داشت، این رشته را انتخاب کرد. من هم حمایت کردم و از او خواستم هر رشته ای که دوست دارد، فعالیت کند و همین شد که وارد عرصه والیبال شد.

هلما همچنین دخترعمویش، سیدزهرا را که عضو یک تیم فوتبال بود، الگوی خود می دانست.

پدرش در این باره نیز می گوید: هلما دخترعمویش را خیلی دوست داشت و همیشه در اینترنت و فضای مجازی نام سیدزهرا را جست وجو می کرد و وقتی عکس او را می دید، می گفت: بابا می شود من هم یک روز مثل آبجی زهرا معروف شوم؟ و این جمله را بارها تکرار می کرد.

پدر هلما ادامه می دهد: فکر می کردم درباره رویاها و آینده اش حرف می زند، اما نمی دانستم قرار است این قدر زود نامش بر سر زبان ها بیفتد.

مامان، می خواهم باشگاه بروم

وقتی نوبت به صحبت با نادیا نکوخیز(مادر هلما) رسید، دیگر توانی برای سخن گفتن نداشت؛ گویی خاطرات آن روز تلخ را بارها در ذهن خود مرور و زمزمه کرده بود. با اصرار دعوت به گفت وگو را پذیرفت و کوتاه از آن روز تلخ گفت؛ روزی که هلمای او و همسرش، آسمانی شده بود.

مادرهلما می گوید: آن روز وقتی هلما از مدرسه برگشت، مثل همیشه نبود. کمی خوابید و بعد بیدار شد. دسری را که دوست داشت، برایش آماده کرده بودم، خورد و آماده رفتن به باشگاه برای تمرین والیبال شد.

وی با تاکید بر این نکته که دخترش با وجود سن کم، استقلال و مسئولیت پذیری زیادی داشت، ادامه می دهد: هلما برای من فقط یک دختر ۱۰ ساله نبود؛ عقلش خیلی بیشتر از سنش بود. وقتی از مدرسه برمی گشت، لباسش را مرتب آویزان می کرد، جوراب هایش را تا می کرد و بعد می آمد و می پرسید که غذا چیست؟ خیلی فعال بود و هیچ وقت خستگی را در او نمی دیدیم.

بغض راه گلوی مادر هلما را بسته بود و امان نمی داد تلخی های آن روز را به زبان آورد؛گویی واژه ها هم در برابر داغ سنگینی که بردل داشت، تاب نمی آوردند و دیگر ادامه نداد.

هلما دیگر در میان ما نیست

خاله هلما، نفر بعدی در این گفت وگو بود. او هلما را دختری شاد و پرانرژی معرفی می کند و ادامه می دهد: اگر درجمعی بودیم یا به خانه ما می آمد، دوست داشت با بچه ها بازی کند. به آراستگی و پاکیزگی اهمیت زیادی می داد.

او درباره علاقه هلما به والیبال می گوید: وقتی از هلما پرسیدم چرا والیبال، برو کلاس زبان گفت ورزش را خیلی دوست دارد. قصه زندگی هلما همین قدرکوتاه، به پایان رسید؛ برای پدری که روزهای متمادی پایش را روی پدال گاز زندگی فشرد تا خواسته های دخترش را برآورده و آینده اش را بسازد و برای مادری که با عشق، او را تا 10 سالگی رساند، به امید آنکه بالندگی و موفقیتش را بیش از این ببیند، اما موشک دشمن آمریکایی، حقیقتی را به رخ کشید که مدعیان حقوق بشر چشم بر آن بسته اند؛ حقیقت خانواده ای در دل جنوب ایران که قربانی سکوت و چشم فروبستن هایی شده که همچنان ادامه دارد.