مراسم که مردم مشتاق را در کنار نیروهای نظامی و تدارکات یکصدا و متحد کرده بود، به همراه تصاویر جمعیت میلیونی در خیابان های قم، جلوه ای از یک بدرقه تاریخی را به نمایش گذاشت.مردم قم نیز همچون مردم تهران، دلشان نمی خواست "آقا" از پیش شان برود، اما ایشان که سال ها و نزدیک به 70 سال، دیگران نایب الزیاره اش درحرم مطهر امام حسین و حضرت عباس(علیهم السلام) بودند، این بار خودشان به صحن شتافتند تا دلی سیر زیارت کنند.
از نجف تا کربلای معلی
یکی از ماندگارترین جلوه های آیین وداع با «امام شهید»، حضور پیکر مطهر ایشان در عراق و تشییع پیکر در شهرهای مقدس نجف و کربلا بود؛ جایی که پس از حدود 70 سال، دوباره به آنجا گام نهادند و به زیارت عتبات عالیات مشرف شدند. حضور پرشور و گسترده عزاداران عراقی، گواهی روشن بر محبوبیت فرامرزی آن «قائدبزرگ» بود؛ کسی که با شخصیت والا و اندیشه های سترگش، دل دوستداران انقلاب اسلامی را تسخیر کرده بود. بدرقه باشکوه پیکر ایشان در میان موج تنش های نظامی منطقه که می کوشید به هر طریق، عظمت این حضور را کمرنگ جلوه دهد، نشان داد که بدخواهان راه به جایی نمی برند و تصاویر دلدادگی مردم عراق، گویاترین قاب خبری در رسانه های جهانی شد. برنامه های متنوعی از سوی دلدادگان عراقی برای ابراز ارادت به رهبر شهید انقلاب اسلامی ایران برگزار شد؛ از روضه خوانی و طواف پیکر مطهر بر گرد ضریح حضرت ابوالفضل العباس (ع) گرفته تا اقامه نماز و گلباران پیکر ایشان در میان حزن و اندوه خیل میلیونی مردم و طلاب کشورهای مختلف جهان؛ تصویری که پیوند عمیق دو ملت مسلمان را زیر بیرق مردی به نمایش گذاشت که عمر خویش را وقف اعتلای اسلام کرده بود.
پس از آن، پیکر مطهر «امام شهید»، وارد کربلا و بین الحرمین شد و در جوار حرم مطهر حضرت امام حسین (ع) بر آن نماز خوانده شد؛ گویی پس از حدود 70 سال، امام شهید به وصال دیرینه خود در آغوش حرم حضرت سیدالشهدا (ع) بازگشته بود.
حضور بی شمار زائران در خیابان ها و صحن های مقدس، جلوه ای ماندگار از آیین تشییع بر جای گذاشت؛ سیل خروشان عزاداران با جامه های سیاه و پرچم های سرخ، گرداگرد تابوت مطهر حلقه زدند و با اشک و اندوه، با «یار دیرین حسین(ع)» وداع کردند. این استقبال به قدری عظیم بود که خودروی حامل پیکر، به کندی در میان دریای جمعیت حرکت می کرد،گویی آیین وداع با امام شهید، یادآور قیام عاشورا بود و اکنون پیروان حسین(ع)، بر گرد فرزند خلف او به ماتم نشسته بودند.
مردم عراق، چه وداع با شکوهی کردند و الحق، حق برادری و همسایگی را به جا آوردند؛ حال قائد شهید مردم ایران برای رفتن به سوی بارگاه امام هشتم(ع) آماده شده بود؛ مشهد مقصد پایانی و رواق دارالذکر در بارگاه امام هشتم(ع)، محل آرامش ابدی بود.
پذیرایی ابدی
مشهد مقدس و حرم مطهر امام رضا (ع)، از مدت ها پیش خود را برای استقبال از آیین باشکوه وداع با رهبر شهید انقلاب اسلامی آماده کرده بود؛ مکانی معنوی که تیرماه ۱۴۰۵ حال و هوایی دیگر داشت؛ شهری که سال ها در نخستین روز نوروز، میزبان رهبر معظم انقلاب بود تا رهنمودهای سال جدید را از زبان ایشان بشنود، این بار نوبت مردمش بود تا با بدرقه ای عظیم، او را تا خانه ابدی اش در جوار بارگاه ملکوتی این امام رئوف همراهی کنند. از نخستین لحظات ورود پیکر مطهر، حرم رضوی و خیابان های اطراف آن مملو از جمعیتی عاشق بود که برای وداع آخر گرد هم آمده بودند. در میان انبوه پرچم های سرخ و سیاه با شعارهای «یا لثارات الحسین»، «یاحسین(ع)» و «یا امام رضا(ع)» مردمی گریان و غمگین آمده و خیابان های اطراف حرم امام رضا(ع) را به سیلی از جمعیت تبدیل کرده بودند. جمیعتی که لبیک وار بر دور ماشین ایشان حلقه زده بودند و در فراق ایشان اشک حسرت می ریختند. سپس پیکر مطهر برای زیارت و طواف، به حریم نورانی ضریح امام هشتم (ع) منتقل شد و نماز بر پیکر رهبر شهید، به امامت فرزند ارشد ایشان، جناب حجت الاسلام والمسلمین سید مصطفی حسینی خامنه ای در صحن رضوی اقامه شد. سرانجام پیکر مطهر حضرت آیت الله العظمی سیدعلی حسینی خامنه ای، پس از عمری مجاهدت در راه اعتلای دین و سربلندی ایران اسلامی به همراه برخی اعضای خانواده در رواق «دارالذکر» حرم مطهر امام رضا (ع) آرام گرفت و ابدی شد. اگرچه جسم ایشان در خاک آرمید، اما سیرت و سلوک آن بزرگوار توشه ای گرانبها برای آینده ایران اسلامی باقی ماند تا جان هایی تازه از اندیشه های والای ایشان متولد شود.