دانشجویان دانشگاه صنعت نفت برای فردای ایران امید می آفرینند
ماندن برای ساختن
لیلا مهداد | محمدرضا خسروی نیکو، رئیس دانشگاه صنعت نفت وقتی به شانزدهم آذر می اندیشد، آن را نماد زنده بودن و بی تفاوت نبودن می یابد: «در روزگار دانشجویی، با قلبی پر از شور و آرمان های بزرگ، این روز برایم یادآور همان روحیه ای بود که آن سه دانشجوی شهید را به ایثار واداشت. هنوز هم بر این باورم که باید در برابر رویدادهای جهان بیدار بود و صدای مظلومی را که در غزه یا هر کجای دیگر جهان به ناحق خاموش می شود، شنید.» اما گذر سال ها به او آموخته که تغییر ریشه دار و پایدار، باید آرام و تدریجی باشد؛ همان گونه که در فرایندهای ترمودینامیک، پایدارترین تغییرات، آهسته ترین آنهاست.
تاباندن نور امید
از دیدگاه این استاد دانشگاه، امروز با صحنه ای روبه رو هستیم که قلب هر استاد دلسوزی به درد می آید. دانشجویی که انگیزه خود را از دست داده و از خود می پرسد: «برای چه درس بخوانم؟» خسروی نیکو معتقد است این ناامیدی، زخمی عمیق بر پیکره جامعه دانشجویی است: «برخی از جوانان، حتی اگر انگیزه ای برای درس خواندن داشته باشند، در رویای ترک وطن هستند، نه ساختن آن. این را باید بپذیریم که شرایط کنونی، بار سنگینی بر دوش نسل جوان گذاشته است.» به باور رئیس دانشگاه صنعت نفت در چنین فضایی، نقش او به عنوان استاد، تاباندن نور امید است: «باور دارم که باید با زبان امید و اعتماد با دانشجو سخن گفت و به آنان نشان داد که در این سرزمین، هنوز کسانی هستند که برای آبادانی می کوشند. یکی از دشوارترین لحظات زندگی من، زمانی است که دانشجویی مستعد و پرتلاش، از سر ناامیدی می پرسد: استاد، چرا باید ادامه دهیم؟ در چنین لحظاتی است که همه وجودم برای یافتن پاسخی روشنگر به تکاپو می افتد.»
فرهنگ ماندگاری
به اعتقاد رئیس دانشگاه صنعت نفت آبادان، خوشبختانه این دانشگاه از دیرباز خاستگاه دانشجویانی بوده که نه از روی ثروت که از سر عشق و نیاز، پای در این راه گذاشته اند: «بسیاری از دانشجویان از خانواده های متوسط برخاسته اند و همین موضوع، علقه ای عمیق میان آنان و صنعت نفت پدید آورده است. اینان کسانی هستند که با افتخار و غرور در سخت ترین شرایط جغرافیایی می مانند و می سازند، زیرا پیشرفت برایشان نه یک انتخاب که یک ضرورت است.» این استاد دانشگاه به عنوان کسی که سال ها در این مسیر گام نهاده، باور دارد که دانشگاه صنعت نفت در ریل درستی قرار گرفته است: «با برنامه ریزی، ایجاد بورسیه های صنعتی و پیوند هرچه بیشتر با بدنه تولید، می توانیم بار دیگر شاهد شکوفایی استعدادهایی باشیم که نه برای گریز که برای ماندن و ساختن، در این خاک ریشه دوانده اند.» روز دانشجو برای او، یادآور همین رسالت بزرگ است؛ پرورش نسلی که با آگاهی و امید، فردای ایران را می سازد.
جایی که عشق به نفت در رگ های زمین می تپد
به باور رئیس دانشگاه صنعت نفت در این دیار که آفتابش بر زمين و انسان يکسان می تابد، آنان که می مانند و می سازند، از جنس دیگری هستند. آنها نه از روی رفاه که از سر نیاز و عشق پای در این راه گذاشته اند. بسیاری از این جوانان از خانواده هایی می آیند که زندگی بر آنها سخت گذشته، اما استعداد و اراده ای درخشان در چشمانشان می درخشد: «امروز اما برای ساختن چنین آینده ای، گام های بلندی برداشته ایم. با صنایع پتروشیمی همکاری و در همین چند ماه گذشته، چند فارغ التحصیل مستعد را به این مجموعه ها معرفی کرده ایم. چهار- پنج نفر از این عزیزان هم اکنون مشغول به کار شده اند.» خسروی نیکو از طرحی نوین خبر می دهد؛ طرحی که از سال آینده آغاز می شود، بورسیه ای برای ۲۰ دانشجوی کارشناسی ارشد در رشته های مهندسی شیمی، برق، مکانیک و دیگر گرایش ها. این دانشجویان از همان ابتدا حقوق می گیرند، تابستان را در صنعت کارآموزی می کنند و پروژه هایشان را براساس نیازهای واقعی صنعت پیش می برند.
دانشگاهی استوار بر سه رکن
او می گوید: «چشم انداز ما برای دانشگاه بر سه رکن استوار است: دانشجویان سختکوش، استادان فرهیخته و زیرساخت های کارآمد. این سه همچون اضلاع یک مثلث، تکمیل کننده یکدیگرند. برای تقویت این ارکان، در حال جذب هیأت علمی جدید هستیم و از ظرفیت صنعت برای «منتورینگ» استفاده می کنیم. استادانی که از دل صنعت برمی خیزند، می توانند حتی خشک ترین دروس را به تجربه ای زنده و جذاب تبدیل کنند.» به اعتقاد رئیس دانشگاه صنعت نفت در عصر حاضر، زیرساخت تنها به آزمایشگاه و کارگاه محدود نمی شود. ما در حال طراحی اپلیکیشن «مای پیتی» هستیم؛ پلتفرمی یکپارچه برای تمام نیازهای دانشجویی، از ثبت نام در کارگاه ها تا رزرو غذا. این همان مسیری است که دانشگاه های تراز اول جهان در پیش گرفته اند: «آرزوی قلبی من، احیای شکوه دانشکده نفت آبادان در دوران اوج آن است.»
زیبایی و هنر
همکارانش بخوبی می دانند که یکی از ویژگی های همیشگی او، توجه به زیبایی و چشم نوازی در محیط کار است: «معتقدم آزمایشگاه باید رنگ های شاد و فضایی پویا داشته باشد، کلاس درس باید گرم و الهام بخش باشد و حتی جزئیات ظاهری باید حاوی نظم و هنر باشد. وقتی به محیط اطراف با دقت نگاه می کنیم، درمی یابیم که هنر، زبانی جهانی است که ذهن را وسعت می بخشد و روح را پرواز می دهد.» همیشه به دانشجویانش گفته است : «درس خواندن و کسب علم، مهم ترین رسالت شماست، اما هرگز آن را محدود به کتاب و کلاس نکنید. ورزش کنید تا بدنتان سالم و روحتان شاداب بماند. با هنر همراه شوید تا ذهنتان پویا و نگاهتان ژرف شود. اخلاق را در خود نهادینه کنید تا هم انسان بهتری باشید و هم مهندس تاثیرگذارتری.»