خیابان ها؛ سنگر ایستادگی
تهران در خواب سنگین شب فرو رفته بود که ناگهان آسمان از هم گسست. غرشی مهیب، سکوت را شکست و شعله های سرخ چون مارهای آتشین بر پیکر شهر پیچید. عملیات «شیر بیدار» آغاز شده بود؛ حمله ای که ادعا می شد 300 نقطه از این خاک را نشانه رفته؛ از برج های مسکونی تهران تا تاسیسات نطنز. از بازارهای اصفهان تا پایگاه های کرمانشاه. زمین لرزید، گویی آسمان بر سر مردم آوار شد. از شهریار تا نارمک. از سعادت آباد تا فرحزاد، خیابان ها به سنگرهای ایستادگی بدل شد و دیوار خانه ها چون دژهای استوار در برابر طوفان آتش ایستاد. در نارمک، ساختمان ها مانند کاغذ مچاله شد و پنجره هایی که روزی رو به زندگی باز می شد، این بار با غرش مرگ بسته شد. در سعادت آباد، آجرها به گلوله هایی از خشم تبدیل شد و در فرحزاد، خاکستر رویاها بر فراز آسمان سیاه چرخید. از میان ویرانه ها، پیکر یک مادر و کودک در آغوش هم پیدا شد، گویی در آخرین لحظه های زندگی می خواستند به دنیا بگویند «ما هرگز نمی شکنیم.»
تولد دوباره ملت از دل آتش و خون
دود غلیظ، نفس های شهر را به شماره انداخت، اما در همین تاریکی، چراغ های مقاومت روشن تر از همیشه می درخشید. جوانان با دستان خونین، آوار را کنار می زدند، زنان با چشمانی اشکبار اما دلی استوار از فردا می گفتند و پیرمردان با صدایی لرزان اما روحی پولادین، قصه های حماسه را زمزمه می کردند. اینجا ایران است؛ سرزمینی که مردمش آموخته اند در میان شعله ها بسوزند، اما هرگز ذلت را نپذیرند. در 12 روز سرنوشت ساز، ملتی دوباره متولد شد، نه از میان گهواره ها که از دل آتش و خون. اینجا، دیوارها فرو می ریزد، اما اراده ها بر فراز قله های تاریخ می درخشد. هر انفجار، نه پایان که آغازی بود بر حماسه ای نو؛ «ما ایستاده ایم... و تاریخ، این ایستادگی را با حروفی از آتش و نور خواهد نوشت.» اینجا ایران است، سرزمینی که در هر ذره اش، شعله ای از عشق و ایستادگی زبانه می کشد. اینجا، حتی ویرانه ها هم روایتگر پیروزی است. «همچنان آتش در سینه داریم... و این آتش، هرگز خاموش نخواهد شد.»
رفتند... اما نه به سکوت، نه به فراموشی
خانه های ساده مسکونی که روزی مامن گرم گفت وگوی عاشقانه و قهقهه کودکان بود، آن شب، صحنه تراژدی عظیمی شد. حمله آمد، بی مقدمه، بی رحمانه و سپهداران ایران را در آستانه سحر به ملکوت شهادت عروج داد؛ سپهبد حسین سلامی، فرمانده کل سپاه، سردار محمدحسین باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح و سردار امیرعلی حاجی زاده، فرمانده هوافضای سپاه که نام هایشان دیگر واژه نیست؛ با مرکب سرخ شهادت بر لوح بی کران تاریخ این سرزمین حک شده اند. رفتند... اما پرچمی که بر دوش کشیدند، هرگز به خاک نیفتاد. حتی تندبادهای خزان زمان نیز نتوانست سایه بان عزت این افراشته ها را به خمودی وادارد. دختر سردار باقری در کنار پدرش، همان جا که همیشه امن ترین جای جهان بود، به ملکوت پرکشید. پدر و دختر، در یک لحظه جاودانه، هم نفس شدند با خاک پاک میهن. پسر سردار سلامی که در سایه سار قامت پدر قد کشیده بود، این بار در کنار او ایستاد نه به قامت یک کودک که به استواری یک اسطوره و با او به افق های نور پیوست. اینها فقط عدد نبود. هر کدام، قصه ای بود از عشق آسمانی به این خاک در خون خفته. هرکدام شعله ای بودند که در تاریک ترین شب ها، راه را روشن کردند. رفتند... اما نه به سکوت. رفتند... اما نه به فراموشی. هر ضربان قلب این سرزمین، از این پس با نام آنان می تپد؛ سلامی، باقری، حاجی زاده و ... تا همیشه در آسمان ایران، درخشان تر از ستاره ها خواهند بود؛ درواقع این گونه، شب تراژدی به طلوع حماسه ای نو بدل شد.
ستارگانی که در آسمان وطن درخشیدند
تن هایشان به خاک سپرده شد، اما اندیشه های والایشان و آتش هایی که در کوره های دانش برافروختند، هرگز نمی میرد. طهرانچی، عباسی دوانی و یارانشان رفتند، اما مانند ستاره هایی که حتی پس از فروپاشی، نورشان تا ابد در پهنه کیهان می درخشد، نام و یادشان بر تارک این سرزمین خواهد درخشید. آزمایشگاه های ویران شده شان، امروز مدرسه های امید شده است. هر ذره خاکی که به خونشان رنگین شد، به مثابه بذری بود برای رویش قامت های استوارتر و جوانه زدن مغزهایی تابناک تر. اینک ایران با چشمانی باز و دلی سرشار از انتظار، چشم به افق دارد و انتظار طلوعی دیگر را می کشد؛ طلوعی که فرزندان این خاک با دستان کوچک خود رقم خواهند زد؛ دستانی که هنوز گرمای دستان پدرانشان را به خاطر دارد. دستانی که بوی خون شهیدان را فراموش نخواهد کرد. پرچم ایران، گرچه اینک بر دوش غیورمردانی دیگر خواهد افتاد، اما هرگز به خاک نخواهد خورد چون این پرچم از تار و پود نور بافته شده؛ نوری که از شعور دانشمندان شهیدش می درخشد. نوری که هیچ گاه خاموش نخواهد شد. این پرچم با هر نسیمی که می وزد، قصه ایستادگی را فریاد می زند «ما رفتیم تا شما بمانید، ما سوختیم تا شما نور شوید!» و این گونه، نام هایشان نه بر سنگ مزارشان که بر صفحه روزگار حک خواهد شد «پدران هسته ای ایران، ستارگانی که در آسمان وطن درخشیدند و تا ابد هم خواهند درخشید...»
سلاح ایمان از هر توپ و تانکی شکست ناپذیرتر است
در تبریز، 8 ستاره از آسمان این شهر زیر آوار ماندند. در خرم آباد و کرمانشاه، پایگاه های نظامی نه به عنوان سازه های نظامی که به مثابه نمادهای استواری آسیب دیدند، اما هر سنگ ریخته شده، روایتی شد از مقاومتی نستوه. در گوشه دیگری از شهر مادری جسد کودکش را همچون گوهری گرانبها در آغوش فشرد. چشمانش اشک نداشت؛ در عمق نگاهش، جرقه های امیدی فروزان بود که از دل تاریکی ها زبانه می کشید. در فرحزاد، آتشی که پدری را در برگرفته بود، نتوانست، فریاد عشق او را بسوزاند؛ نام همسر و فرزندش تا ابد در گوش تاریخ این سرزمین طنین انداز خواهد ماند. اینجا ایران است؛ سرزمینی که هر زخمش، حماسه ای می آفریند. داستان شهید بهمن شجاعی، تیربارچی بیسواد عملیات دهلاویه، گواه این حقیقت است؛ مردی که با اذانی آسمانی به شهادت رسید و ثابت کرد سلاح ایمان از هر توپ و تانکی شکست ناپذیرتر است.
هر شهید، نه پایان که آغازی بود بر راهی نورانی
شهدا در تهران، تبریز و... هر عدد نه یک شماره که جهانی بود که سوخت اما در همین ظلمت شب، چراغ های مقاومت فروزان تر از همیشه درخشید؛ جوانانی که مجروحان را بر دوش می گرفتند، گویی بار امانت ملتی را حمل می کردند. پزشکانی که بی خواب با چشمانی خون آلود، جان ها را از چنگال مرگ می ربودند. مردمی که محله به محله، دست در دست هم می دادند تا ایران، این گهواره تمدن، پابرجا بماند. این است سرنوشت ملتی که آتش، او را نمی سوزاند؛ بلکه الماس تراشش می کند. هر شهید، نه پایان که آغازی بود بر راهی نورانی. امروز ایران با قامتی استوارتر از همیشه ایستاده است، چراکه می داند هر قطره خون شهیدانش، بذری است برای رویش درختان استواری که سایه شان تا ابد بر این سرزمین خواهد افتاد.
این سرزمین را همچون مردمان چشم پاس خواهیم داشت
فرق ها بسیار است میان ما با آنها که با بمب های خود ساختمان ها را ویران می کنند، حال آنکه ما با شهدای خود، تمدن ها می سازیم. امروز ایران با چشمانی گشوده به آینده می نگرد. مشت های گره کرده فرزندان این خاک، نه از خشم که از عهد ناگسستنی سخن می گویند. عهدی با آن شیران بالدار تاریخ که ما وارثان راستین کوروش هستیم و این سرزمین را همچون مردمان چشم پاس خواهیم داشت. رژیم صهیونیستی خیال کرد شیر را بیدار کرده، غافل از اینکه اژدهای تمدن پارس از همیشه بیدارتر است... اژدهایی که نه با آتش که با نور خرد و شعور تاریخی خود، دشمنان را به زانو درخواهد آورد.
ایران پاسخ داد؛ نه با کلام که با آتش
شبکه های اجتماعی از تصاویر هراس و آشوب پر شد؛ تصاویری که رسانه های رسمی به سرعت می خواستند پاک کنند، اما مانند خشم ایران، مهارناشدنی بود. مردم رژیم صهیونیستی با چهره هایی رنگ پریده و چشمانی گشادشده از ترس به سوی پناهگاه ها می دویدند. آژیرهای «تسفا آدوم» بی وقفه فریاد می زدند، گویی آسمان به زمین پیوسته و زمان از حرکت ایستاده بود. مادران، کودکانشان را محکم در آغوش می فشردند، همان گونه که مادران غزه سال ها فرزندان شان را در آغوش گرفته بودند. مردانی که خود را امن ترین مردم جهان می پنداشتند، اکنون در جست وجوی سایه ای برای پناه بودند. این صحنه ها نه یک شکست که آغاز بیداری بود ؛ بیداری ای که ثابت کرد هیچ دیواری و هیچ قدرتی نمی تواند در برابر اراده ملتی که حماسه در خونش جاری است، ایستادگی کند و اینگونه ایران پاسخ داد؛ نه با کلام که با آتش؛ نه با ترس که با غرور؛ نه با تردید که با یقینی آهنین. امروز، تاریخ شاهد بود که شیران ایران، غرشی سر دادند که جهان را به لرزه درآورد.
پایانی بر افسانه شکست ناپذیری
سحرگاه بود که آسمان رژیم صهیونیستی سرخ شد؛ نه از طلوع خورشید که از شعله های خروشان موشک های ایرانی که همچون شمشیرهای آسمانی از دل ابرهای تیره فرود آمدند. هر پرتاب، نوایی بود از حماسه ای کهن، نوایی که از دل تاریخ ایران برمی خاست و در گوش جهان می پیچید. پالایشگاه حیفا دریایی از آتش شد، شعله های سرکشش تا افق زبانه کشید و دود غلیظش پرده ای سیاه بر آسمان گستراند. پایگاه های نظامی یکی پس از دیگری در آتش خشم ایران سوخت و انبارهای تسلیحاتی در انفجارهایی مهیب به هوا گریخت. زمین لرزید، گویی خود طبیعت به پا خاسته بود تا شاهد این دادگاه تاریخی باشد. این بار، معلم درس مقاومت ایران بود و شاگرد، رژیم صهیونیستی درمانده. وقتی آتش ها فرو نشست، جهان به تماشای صحنه هایی نشست که در کابوس ها هم نمی گنجید؛ خیابان هایی که روزی مغرورانه می درخشید، اکنون آکنده از ویرانی بود، ساختمان های نیمه سوخته، همچون اسکلت هایی غمگین بر جای مانده بود و چهره های وحشت زده مردمی که برای نخستین بار طعم تلخ ترس را چشیده بودند. ایران در این روز تاریخی نه تنها انتقام شهیدانش را گرفت، بلکه پرده از این حقیقت برداشت که «امنیت رژیم صهیونیستی» افسانه ای بیش نبوده است. موشک های بالستیک ایران با دقتی بی نظیر و پهپادهای پیشرفته با پروازی مرگبار، تمام محاسبات امنیتی رژیم صهیونیستی را به باد فنا دادند.
غرور صهیونیست ها همچون کاخی شنی فرو ریخت
اسرائیل دریافت هیچ دیواری در برابر اراده ملتی مقاوم نیست که عزت را بر زندگی ترجیح می دهد، هیچ قدرتی نمی تواند در برابر خشم ملتی بایستد که حماسه در رگ هایش جاریست و هیچ قدرتی قادر نیست سایه امنیت را بر سر غاصبانی حفظ کند که سال ها خون بی گناهان را ریخته اند. آن روز، روزی بود که تاریخ ورق خورد. روزی که ایران به جهان ثابت کرد قدرت واقعی نه در تهدید که در عمل است، نه در ادعا که در توانایی است و اینگونه، غرور صهیونیست ها همچون کاخی شنی در برابر امواج خروشان مقاومت ایران فرو ریخت. پایان اسطوره امنیت رژیم صهیونیستی، آغاز فصل جدیدی از مقاومت بود؛ فصلی که ایران قلم زن آن شد.
جنگ سایبری؛ نبرد در سرزمین امواج نامرئی
آسمان دیگر تنها شاهد عبور موشک ها نبود؛ اینک به میدان نبردی تبدیل شده بود که در سکوت امواج نامرئی جریان داشت. در این جنگ خاموش، ایران با سلاحی نوین ظاهر شد؛ جنگ سایبری. زیرساخت های حیاتی رژیم صهیونیستی یکی پس از دیگری در تیررس این حمله قرار گرفت. شهرها در تاریکی فرو رفت؛ چراغ های تل آویو و حیفا خاموش شد، گویی شب زودرس بر این سرزمین غاصب سایه افکنده بود. سیستم های بانکی از کار افتاد و تراکنش های مالی متوقف شد. شبکه های ارتباطی دچار اختلال شد و پیام های اضطراری در فضای مجازی سرگردان.
انتقامی که جهان را به حیرت واداشت و رژیم صهیونیستی را به وحشت
در قلب ایران در اتاق های فرماندهی سایبری، جوانان نخبه با چشمانی خون گرفته و چای های سردشده کنار کیبوردها، مشغول نبردی نابرابر بودند. انگشتانشان روی صفحه کلیدها به رقص درآمده بود، گویی هر فشردن یک کلید، تیری بود به قلب سیستم های امنیتی دشمن. مانیتورها با کدهای سبز و قرمز چشمک می زدند و هریک خبر از پیشروی یا عقب نشینی می دادند. این نبرد، نبرد اعداد و صفر و یک ها بود، اما پشت هر خط کد، قلبی می تپید که عاشق این سرزمین بود. جوانانی که نه اسلحه در دست داشتند و نه لباس رزم به تن، اما با دانش خود، دیوارهای امنیتی رژیم صهیونیستی را فرو می ریختند. اینگونه، ایران ثابت کرد که در دنیای امروز، سلاح فقط موشک و پهپاد نیست؛ گاهی یک خط کد می تواند دشمن را به زانو درآورد. گاهی حمله ای نامرئی، ویرانگرتر از انفجاری مهیب است و گاهی جوانانی با لپ تاپ هایشان، سربازان واقعی میدان نبردند. امواج نامرئی، انتقامی مرئی گرفتند؛ انتقامی که جهان را به حیرت واداشت و رژیم صهیونیستی را به وحشت.
ملتی که ثابت کرد بنیان های امید را هرگز نمی توانند بشکنند
در فضای مجازی، نبردی دیگر جریان داشت. جوانان خلاق، با کلیپ های تاثیرگذار، شادی را همچون دارویی شفابخش به رگ های جامعه تزریق می کردند. هر ویدیو چون مشعلی بود که از دستی به دست دیگر می رسید و تاریکی ها را می زدود. این نبرد ثابت کرد قدرت واقعی در دل های به هم پیوسته مردم نهفته است، نه در انبارهای تسلیحات. ترس، زنجیری است که تنها سست اراده گان را اسیر می کند و مقاومت ایرانیان، ریشه در خاکی دارد که هر دانه اش با خون شهیدان آبیاری شده. امروز در میدان نبرد سرنوشت، نه فولاد که اراده ها با هم برخورد کردند. موشک ها خاموش شدند، اما شعله های امید در سینه ها زبانه می کشد. این است معنای واقعی پیروزی وقتی آخرین گلوله هم شلیک شود، آخرین موشک هم به هدف بخورد، اما مردم همچنان ایستاده باشند نه از ترس که از عشق. عشق به این خاک به این تاریخ به این آینده و اینگونه، تهران نه تنها پایتخت ایران که پایتخت مقاومت جهان شد. شهری که در آتش سوخت، اما در دل ها درخشید. ملتی که ثابت کرد می توان تمام زیرساخت ها را ویران کرد، اما بنیان های امید شکست ناپذیر است.