رکورددار ملی پرتاب نیزه باشگاه نفت تهران از سختی های تمرین تا سکوی افتخار می گوید
پرتاب نیزه امید
مشعل: علی فتحی گنجی، از جمله ورزشکاران و قهرمانان شناخته شده و جوان باشگاه نفت تهران در رشته دوومیدانی است که به تازگی موفق شده است رکورد ملی بزرگسالان در پرتاب نیزه را برای دومین بار به نام خود ثبت کند. او متولد سال 1380 در استان لرستان است که از نوجوانی این ورزش را آغاز کرده و در رده های سنی مختلف مدال های بسیاری را به دست آورده است. با این قهرمان جوان وخوش آتیه کشورمان که برای رسیدن به قهرمانی چالش های فراوانی را پشت سرگذاشته است، گفت وگویی داشتیم که در پی می آید.
از میان رشته های مختلف ورزشی چه چیز سبب شد تا رشته پرتاب نیزه را انتخاب کنید؟
رشته پرتاب نیزه، از رشته هایی است که جوانان غرب کشور از آن استقبال می کنند. به عنوان فردی که به ورزش علاقه مند است، در رشته های دیگر نیز استعداد داشتم و می توانستم آنها را به عنوان ورزش حرفه ای خود ادامه دهم، اما پرتاب نیزه را به عنوان رشته اصلی خود انتخاب کردم.
در این باره بیشتر توضیح می دهید؟
زمانی که کودک بودم، علاقه بسیاری به ورزش داشتم، قرار بود در مدرسه مسابقات دوومیدانی برگزار شود. من هیچ شناختی از این ورزش نداشتم و فکر می کردم فقط باید بدوم. برای حضور در این مسابقه اعلام آمادگی کردم، اما گفتند اسم من در رشته پرتاب نیزه نوشته شده است. بدون آنکه شناختی به این رشته داشته باشم، در این مسابقات شرکت کردم و مقام هم آوردم. بعد از اینکه مقام نخست کشور را به دست آوردم، تصمیم گرفتم این رشته را ادامه دهم. هم اکنون نیز دو ومیدانی را ادامه می دهم و امیدوارم با ثبت رکوردهای مناسب، بتوانم ورودی المپیک را به دست آورم؛ البته در دوره نوجوانانی به دلایلی از جمله نبود حمایت مالی از این رشته انصراف دادم، اما بازهم به فعالیت دراین رشته برگشتم و موفق شدم در مسابقات آسیایی حضور یابم و پس از آن هم در رده جوانان به فعالیت خود در این رشته ادامه دادم. به زودی بازی های کشورهای اسلامی آغاز می شود و من به عنوان نماینده ایران دراین مسابقات حضور دارم. امیدوارم در این دوره از مسابقات بتوانم مدال خود را تکرار کنم و این بار به جای برنز، مدال طلا را برای کشور به ارمغان بیاورم.
موفقیت در مسابقات بین المللی دوومیدانی با چه مشکلاتی رو به رو است؟
متاسفانه این رشته ورزشی در ایران ناآشناست، اما در کشورهای دیگر سرمایه گذاری بسیاری روی آن می شود، زیرا بیش از 180 رشته در دو ومیدانی وجود دارد و به یکی از مدال آورترین رشته ها در المپیک تبدیل شده است؛ به گونه ای که کشورهایی مانند آمریکا در همه رشته های دوومیدانی در المپیک حضور دارند و بیشتر مدال ها را به دست می آورند. ورزشکاران این رشته ورزشی در ایران تمام تلاش خود را می کنند تا بتوانند با کشورهایی مانند آمریکا، آلمان و کانادا رقابت کنند و ورودی المپیک را به دست آورند. این کار تنها با اراده خود ورزشکار صورت می گیرد، زیرا کسب ورودی در دوومیدانی بسیار سخت است و همه چیز به رکوردی بستگی دارد که ورزشکار به دست می آورد. افزون براین، تعداد شرکت کنندگان دراین مسابقات نیز بسیار زیاد است. به عنوان مثال چندی پیش مسابقات قهرمانی جهان این رشته ورزشی در توکیو برگزارشد که نزدیک به 200 کشور در آن حضور داشتند و ورزشکاران رقابت تنگاتنگی را پشت سرگذاشتند. امیدوارم مدیران ورزشی کشور به خوبی از این ورزش حمایت کنند تا استعدادهای این رشته ورزشی بتوانند کسب مدال کنند و به قهرمانی دست یابند.
با توجه به استان محل زندگی تان تا چه اندازه از امکانات ورزشی مناسب برخوردار بودید؟
زمانی که فعالیت در رشته پرتاب نیزه را آغاز کرده بودم، هیچ امکانات مناسبی برای تمرین در این رشته ورزشی نداشتم. نیزه و کفش مناسبی برای تمرین در دسترس نبود، اما نکته ای که حداقل درباره من صدق می کرد این بود که متولد روستا هستم و بچه هایی که در روستا زندگی می کنند، بسیار زحمت می کشند و با تکیه بر تلاش های خود به موفقیت دست پیدا می کنند. من نیز در تمام این سال ها و در مسیری که انتخاب کرده بودم، سختی های بسیاری را متحمل شدم، اما راه خود را ادامه دادم تا بتوانم موفق شوم. آن زمان هیچ امکاناتی برای تمرین نداشتم، اما جا نزدم و به راهم ادامه دادم. به خاطر دارم زمانی که برای حضور درمسابقات آسیایی نوجوانان دعوت شدم، نزدیک به 60 ورزشکار از سراسر کشور حضور داشتند و تنها 8 نفر برای شرکت در این مسابقات انتخاب شدند که یکی از آنها من بودم؛ درحالی که نه مربی داشتم، نه امکاناتی برای تمرین و تنها با تماشای مسابقات و تمرین های قهرمانان جهان، خود را به استانداردهای جهانی نزدیک می کردم. درمسابقات نوجوانان موفق شدم مقام چهارم آسیا را به دست آورم. بعد از این مسابقات، دوران سختی را پشت سرگذاشتم چون هم باید کارمی کردم تا هزینه های زندگی خود را تامین کنم هم اینکه می بایست تمرینات بیشتری انجام می دادم تا بتوانم رکورد خود را در پرتاب نیزه بالا ببرم. در آن دوران، تنها 15 سال داشتم. دو سال بعد از این مسابقات، در ورودی جوانان آسیا با نیزه 800 گرم مسابقه دادم. برای حضور دراین مسابقات با دستمزدی که دریافت کرده بودم، کفش مناسب خریدم و توانستم با پرتاب 73 متر، مجوز ورود به این مسابقات را بگیرم که متاسفانه به دلیل شیوع بیماری کرونا برگزار نشد.
با توجه به شرایطی که توضیح دادید، چگونه توانستید به یکی از رکوردداران پرتاب نیزه در کشور تبدیل شوید؟
برای رسیدن به رکوردی که امروز به دست آورده ام، از بسیاری چیزها گذشته ام و در این سال ها تنها کار و تمرین کرده ام با اینکه که مربی حرفه ای هم نداشتم. پس از مدتی به سربازی رفتم و در همین دوره توانستم رکورد ملی پرتاب نیزه در رده بزرگسالان را با 76 متر و 65 سانتی متر از آن خود کنم. همچنین در این دوره با حضور در مسابقات بازی های کشورهای اسلامی 21-20 در قونیه، توانستم مدال برنز را به دست آورم و امسال نیز موفق شدم ورودی قهرمانی آسیای بزرگسالان را دریافت کنم که امیدوارم بتوانم در این مسابقات هم موفق عمل کنم. البته این راهم باید بگویم سطح پرتاب نیزه درآسیا بسیار بالا رفته است و امیدوارم من و دیگر ورزشکاران بتوانیم با تلاش فراوان، سطح پرتاب نیزه ایران را بالا ببریم.
از چه زمانی به باشگاه نفت تهران پیوستید؟
از نوجوانی با باشگاه نفت تهران آشنا بودم و همیشه دوست داشتم زمانی در این باشگاه حضور داشته باشم. نکته مهمی که درباره باشگاه نفت تهران بخصوص در رشته دوومیدانی وجود دارد این است که مدیران و مربیان این باشگاه به تعهدهای خود به ورزشکاران کاملا پایبندهستند و دستمزدها را به موقع پرداخت می کنند. پیش از این در باشگاهی حضور داشتم که دستمزدم را هنوز پرداخت نکرده اند. نکته دیگر این که ورزشکاران تیم نفت رابطه بسیار خوبی با مربیان و سرپرستان باشگاه دارند و همین مساله محیط خوبی را برای ورزشکاران فراهم کرده است. من نیز به عنوان ورزشکار تمام تلاش خود را می کنم تا بتوانم با حضور در مسابقات داخلی و بین المللی پرچم باشگاه نفت را بالا ببرم.
برای تامین تجهیزات ورزشی از جمله کفش و نیزه استاندارد تا چه اندازه با مشکل مواجه هستید؟
نکته ای که وجود دارد این است که تجهیزات در رشته دوومیدانی بسیار گران است. به عنوان مثال هزینه یک نیزه کربن مناسب و استاندارد 1500 دلار و کفش مخصوص نیز نزدیک به 240 دلار است. بی شک یک ورزشکار نمی تواند از پس چنین هزینه ای برآید. قراردادهایی هم که در این رشته ورزشی بسته می شود، در مقایسه با ورزش های دیگر بسیار پایین است.
با توجه به شرایط موجود فاصله رشته دوومیدانی ایران با استاندارد جهانی چقدر است؟
ورزشکاران ایرانی از لحاظ استعداد حرف اول را در دنیا می زنند؛ درکنار آن ورزشکاران ما با پشتکاربالا موفق شده اند بهترین نتایج و رکوردها را به دست آورند. نمونه این پشتکار، خودم هستم. کشوری مانند هند تا 5 سال پیش در رشته دوومیدانی اصلا حضور نداشت، اما امروز در قهرمانی جهانی 4 ورودی مستقیم در پرتاب نیزه گرفته است. ورزشکاران این کشور طی 5 سال گذشته از بهترین مربیان دنیا و بهترین امکانات بهره برده اند و بهترین نتایج را در مسابقات به دست می آورند.
در ایران، ازنظر امکانات با تیم های آسیایی، فاصله داریم، اما از نظر پشتکار و اراده ازورزشکاران همه کشورها جلوتریم؛ البته فدراسیون دو و میدانی با مدیریت جدید، شرایط بهتری را برای ورزشکاران فراهم کرده است و امیدوارم این شرایط هرروز بهتر و بهتر شود و باشگاه ها نیز امکانات مناسبی را برای ورزشکاران خود فراهم کنند.