روزی که تاریخ عاشقانه شد
حما سه ایمان
در دل صفحات زرین تاریخ ایران، 8سال دفاع مقدس، چونان اختری تابناک و جاویدان می درخشد؛ حماسه ای عظیم که پاسداری از مرزهای خاکی نبود؛ بلکه دژی استوار بود برای حراست از ایمان، عزت، شرافت و آزادی. این سال ها، نفس گیرترین ترانه های عشق و ایثار، غرورآفرین ترین نغمه های مقاومت و جاودانه ترین سرودهای شهادت بود. هر ثانیه از آن روزهای آتش و خون، روایتی است اسطوره ای از رشادت هایی که تا ابد در تاروپود این سرزمین تنیده خواهد شد.
در سپیده دمی خونین، در 31 شهریور 1359 آسمان میهن در آتش غرش مهیب جنگنده های متجاوز سوخت؛ اما این بار، بانگ بلند «الله اکبر» نه از گلدسته های مساجد که از سینه های برآشوبیده مردانی برخاست که دگرباره، برای حراست از دستاوردهای انقلاب اسلامی به صحنه آمدند. جوانان عاشق، پدران دلاور، مادران سپیدموی و دختران غیور، یکپارچه و یکصدا، ندای آسمانی «هر که دارد هوسی، در قدم عشق بمیرد» را فریاد زدند و با تن ناتوان؛ اما روحی آهنین، دیواری از ایمان ساختند در برابر امواج پولادین دشمن. جبهه های نبرد، نگارخانه های زنده ای از شکوه و فداکاری بودند. در دل کویرهای سوزان و مرداب های پرخطر، رزمندگان با قلبی مالامال از عشق به حقیقت، با سلاح ایمان در برابر توپ و تانک و خمپاره ایستادند. خرمشهر، آن شهر قهرمان با خاکش می جنگید و با خونش نفس می کشید. فکه، شلمچه، هویزه و دهلاویه شاهد رجزخوانی های عاشقانه ای بودند که تاریخ، هرگز نظیرش را نخواهد دید. شهدا، گل های شکوفه کرده این باغ عزت بودند. آنان با تبریک شهادت، بر پیشانی تاریخ، نشان ابدیت کوبیدند. هر یک، حماسه ای شدند؛ از آن نوجوان 13 ساله ای که با نارنجک به استقبال تانک دشمن شتافت تا آن فرمانده دلاوری که در آخرین لحظات، قرآن را به سینه می فشرد. خون پاکشان، نهال آزادی را آبیاری کرد و برای همیشه، درس چگونه مردن و چگونه زیستن را به ما آموخت و اما پشت خط مقدم، حماسه ای دیگر در جریان بود؛ کارخانه هایی که چرخ هایش با نیایش می چرخید، آشپزخانه هایی که عطر نان و دعا به مشام می رسیدخانه هایی که مادران با چشمانی اشک بار و دلی پرامید، عزیزانشان را به آغوش میهن می سپردند. این ها همه، سربازان خاموش این جنگ بزرگ بودند؛ اگرچه با پذیرش قطعنامه، آتش بس اعلام شد؛ اما شعله های این حماسه هرگز خاموش نشد. امروز، میثاقی است برای ادامه راهشان؛ راهی که به سمت ایرانی آباد، مستقل و مقتدر می رود. براستی که دفاع مقدس، تنها یک برهه تاریخی نیست؛ دانشگاهی بزرگ و همیشه جاوید است که در آن، درس های زندگی، عشق، ایثار و پایداری تدریس می شود. این حماسه تا همیشه در قلب تاریخ ایران خواهد تپید و نسل های آینده با سرفرازی تمام، وامدار این سرمایه عظیم معنوی خواهند بود.